ำฟังดูเหมือนหญิงชรำเมื่อเขำพูด ไม่ว่ำคนหนึ่งคนใดฟัง มันค่อนข้ำงแปลก เขำชี้ไปที่เฟิงหยูเองแล้วตะโกน “เด็กหญิงตัวน้อยผู้หยิ่งผยองวันนี้ข้ำจะท ำให้หัวของเจ้ำกลิ้งลงพื้น และปล่อยให้คนของเจ้ำเก็บศพของเจ้ำ ! ”เขำพ่นค ำพูดที่น่ำกลัวเหล่ำนี้ออกมำแต่มันก็ไม่ได้ท ำให้เฟิงหยูเองตกใจ แต่มันท ำให้เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “เจ้ำจะให้หัวของข้ำกลิ้งลงพื้น เช่นนั้นเจ้ำจะต้องถำมองค์ชำยเก้ำ ว่ำที่สำมีของข้ำว่ำพระองค์เต็มใจหรือไม่ ! ”ฮันกังโกรธและจิตใจของเขำก็ร้อนรนเขำจะจัดกำรเรื่องบำงอย่ำงเช่นองค์ชำยเก้ำได้อย่ำงไร เขำไม่ได้สังเกตเห็นควำมกลัวเล็กน้อยในกองทหำรของเขำ เขำยังคงตะโกนต่อไปว่ำ “พำม้ำมำ !ไปต่อสู้กับปู่คนนี้จนตำยไปข้ำงหนึ่ง ! ”หลังจำกเสียงตะโกนของฮันกังทั้งสองฝ่ำยก็ยืนขึ้น หลี่จู้ได้น ำทัพของเขำไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว แม้กระนั้นในเวลำนี้ควำมสับสนวุ่นวำยก็เกิดขึ้นในหมู่กองก ำลังส่วนบุคคลของตระกูลเต็ง ทหำรคนหนึ่งรีบไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและรำยงำนต่อฮันกัง “แม่ทัพฮัน แย่แล้ว พวกเรำถูกล้อมขอรับ ! ”
ฮันกังตกตะลึง“เจ้ำหมำยถึงอะไรที่ล้อมเรำ ? ฝ่ำยตรงข้ำมมีเพียงไม่กี่ร้อยนำย พวกเขำจะล้อมเรำได้อย่ำงไร ? ”“ไม่นั่นไม่ใช่อย่ำงนั้นขอรับ ! ” ทหำรรำยงำนว่ำ “ไม่ใช่แค่ไม่กี่ร้อยนำยเท่ำนั้น มีทหำรนับหมื่น ! พวกเขำได้ล้อมเมืองหยูโจวแล้วหัวหน้ำของพวกเขำเข้ำเมืองแล้ว และมุ่งหน้ำมำในทิศทำงนี้ ! ”“นับหมื่น”ฮันกังได้ยินเรื่องน
