้เขารู้สึกตกตะลึง เขาเลิกใส่ใจว่ามีคนอยู่รอบ ๆ ขณะที่เขาเอื้อมมือจับหน้าอกของหัวหน้าบ่าวรับใช้แล้วกล่าวว่า “ข้าต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง แต่ข้าไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้ ! เจ้าไม่รู้หรอก แต่ท่านใต้เท้า…”เขาเปล่งเสียงของเขาเล็กน้อยและเล่าให้ฟังอย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝั่งของเต็งปิงเขาคิดว่ามันจะเป็นการดีที่สุดถ้าท่านฮูหยินได้ยินจากข้างในแล้วใช้ความคิดริเริ่มเพื่อยุติเรื่องที่นางกำลังทำแล้วออกมาอย่างรวดเร็วและจัดการสิ่งนี้อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าหลังจากคำอธิบายนี้ท่านฮูหยินข้างในไม่ได้ยิน แม้กระนั้นจะได้ยินเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งเกี้ยวมา นางเกือบตายจากความโกรธ สาวใช้และยายก็ร้องให้คร ่าครวญและรู้ว่า
พวกเขาต้องโดนลงโทษ พวกเขาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อคุกเข่าและหมอบคลานหญิงชราลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วถามพ่อบ้านหลิว “เจ้าพูดความจริงหรือ ? ข้าเพิ่งไปหาปิงเอ๋อเพื่อตรวจสอบ และผู้คนที่ทางเข้าเรือนไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปข้างใน พวกเขาไม่ได้พูดเรื่องที่เกิดขึ้นข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ จากด้านใน และข้าคิดว่าข้าจะมาที่นี่เพื่อถามฮูหยิน แต่ใครจะรู้ว่ามันจะไร้ประโยชน์” ท่านฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเทาด้วยความโกรธ นางกินข้าวเยอะไปสำหรับมื้อเย็น เมื่อนางคิดว่านางจะออกไปเดินเล่น นางได้ยินว่าเต็งปิงอยู่ในเรือนเล็ก ๆ นั้น นางจึงมุ่งหน้าไปในทิศทางนั้น เป็นผลให้นางถูกหยุดโดยบ่าวรับใช้และบอกว่านางเข้าไปไม่ไ
