เอง ราชวงศ์ต้าชุนไม่สนใจขอรับ”ท่านฮูหยินผู้เฒ่าคร ่าครวญอย่างกระวนกระวายในขณะที่ร้องไห้นางกล่าวว่า “ข้ารู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ข้าแนะนำให้บิดาของปิงเอ๋อยับยั้งชั่งใจ แต่เขาไม่ฟังข้า เขากลับทำไปอีกขั้นหนึ่งแทนตอนนี้ เมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้นไม่มีใครต้องรายงาน บอกข้าทีว่าปิงเอ๋อถูกวางยาแล้วควรทำอย่างไรดี ? ข้าเคยบอกแล้วว่าปิงเอ๋อของข้าหมกมุ่นกับเรื่องเช่นนี้มากเกินไปในแต่ละวัน แต่เขาก็ไม่ได้เหลวไหลปรากฎว่าเขาได้รับอันตรายจากบางคนที่ต ่าต้อย ! ปิงเอ๋อของข้าโชคร้ายจริง ๆ ! ” ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มคร ่าครวญไม่มีอะไรที่คนใช้จะทำได้พวกเขาทำได้เพียงรอให้ฮูหยินผู้เฒ่าหยุดร้องไห้ ก่อนที่หมอจะถามว่า “ในความเป็นจริง มันก็ยังพอจะมี
ทางที่จะรักษานายท่าน” เขามองฮูหยินผู้เฒ่าและเห็นสายตาที่คาดหวังของนางก่อนที่จะพูดว่า “มันเป็นเพียงแค่ต้องไปเชิญคนผู้นี้มาและมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเชิญคนผู้นี้”“มันเป็นใคร? ” ท่านฮูหยินผู้เฒ๋ารู้สึกสับสนเล็กน้อย “ใครที่ตระกูลเต็งของเราที่ไม่สามารถเชื้อเชิญให้มาได้ ? คนผู้นั้นเป็นทหารบนสวรรค์หรือใคร ? ”หมอบอกอย่างมีปัญหา“แม้ว่าจะไม่ใช่ทหารบนสวรรค์ แต่ก็ใกล้เคียง คนผู้นั้นคือองค์หญิงจี่อันซึ่งเพิ่งมาถึงเมืองหยูโจวขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่าเกือบสำลักน ้าลายตัวตายองค์หญิงจี่อัน !เหมือนกับว่านางเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาก่อน อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางได้ยินไม่ได้เกี่ยวกับชื่
