มือของเขาทหารคนอื่นๆ ที่เข้ามาเห็นผู้นำของพวกเขาต้องทนทุกข์ ดังนั้นพวกเขาจึงกรูกันเข้ามา ก่อนที่พวกเขาจะก้าวออกมา บานซูก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดและกระแทกผู้คนเหล่านั้นลงไปที่พื้นในพริบตา หลังจากเสร็จสิ้นเขาก็หายตัวไปด้วยภาพพร่ามัวอีกครั้ง ราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัว และคนเหล่านั้นได้รับบาดเจ็บหลี่จู้ถามเฟิงหยูเอง“องค์หญิงจี่อัน คนผู้นี้ควรได้รับการจัดการอย่างไรขอรับ ? ”เฟิงหยูเองเหลือบมองไปที่คนผู้นั้นและไม่รีบตอบนางถามว่า“กล้าทำร้ายผู้คนกลางถนนเช่นนี้ ในสายตาของเจ้า ต้าชุนไม่มีกฎหมายหรือ ? เห็นเจ้าหน้าที่ทางการของหยูโจวเป็นเพียงไม้ประดับใช่หรือไม่ ? ”ใครจะรู้ว่าคนผู้นี้จะกล่าวเสียงดัง“เราเป็นทหารของมณฑลจี่อัน! มณฑลจี่อันมีกฎหมายของตัวเอง กฎหมายของราชวงศ์ต้าชุนมีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าบ้าง ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ชอบทำร้ายผู้คนกลางถนน !ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ชอบทำร้ายผู้คนของราชวงศ์ต้าชุนบนท้องถนน”
เมื่อเขากล่าวพลเมืองก็รู้สึกสั่นอย่างไม่รู้ตัว เป็นที่ชัดเจนว่าคนเหล่านี้ประสบภายใต้การกดขี่จากคนเหล่านี้ พวกเขาคุ้นเคยกับมันราวกับว่ามันเป็นธรรมชาติ“เจ้าพูดอย่างนี้เจ้ากำลังบอกว่าเจ้าไม่ใช่คนของราชวงศ์ต้าชุนหรือ ? ” อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองกำลังไตร่ตรองคำพูดของคนผู้นั้นนางคิดขึ้นมาแล้วพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือนว่ามณฑลจี่อันได้พิจารณาตัวเองแล้วว่าเป็นอีกอาณาจักร ไม่เป็นไร เนื่องจากเจ้าไม่ได้เป็นหนึ่งในพลเ
