่านจะต้องจัดการกับตระกูลเต็งขอรับ ! ”เฟิงหยูเองไตร่ตรองมานานแล้วและนางมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ นางจึงไม่ได้อยู่นาน ข้ออ้างคือการเดินทางนั้นยาวนานและรถม้าต้องการการบำรุงรักษา หลังจากกล่าวคำอำลากับเฉียนเฟิงโจวแล้ว นางกลับไปที่ลานบ้านกองทหารที่นางนำกลับมาตั้งค่ายรอบลานเฉียนเฟิงโจวยังได้ทำงานบางอย่างส่งที่อยู่อาศัยที่อยู่ในบริเวณใกล้กับลานบ้านเพื่อเปิดที่พักสำหรับทหารเหล่านี้ บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์บอกนางว่า “องค์หญิงจี่อันไม่ต้องกังวล พลเมืองยินดีที่จะทำ เราในหยูโจวได้ยินถึงความยิ่งใหญ่ของท่านมานานแล้ว เมื่อได้ยินว่าท่านมา ผู้คนมีความสุขมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาได้ยินว่าท่านจะไปที่มณฑลจี่อัน พวกเขายินดีที่จะร่วมมือ นอกจากนี้ท่านใต้เท้าของข้ายังมอบที่พักให้แก่พวกเขาหลายแห่ง องค์หญิงสบายใจได้เจ้าค่ะ”
“โอ้? ” เฟิงหยูเองถามพ่อบ้านในขณะที่มุ่งหน้าไปยังลานบ้าน“ทำไมพลเมืองมีความสุขที่ได้ยินว่าข้าจะไปที่มณฑลจี่อัน ? คนที่ปกครองมณฑลจี่อันส่งผลกระทบต่อพลเมืองของหยูโจวหรือไม่ ? ”“ฮะ! องค์หญิงจี่อันอาจไม่รู้ แต่ผลกระทบมีขนาดใหญ่มากขอรับ ! ” พ่อบ้านมีสีหน้าขมขื่น “หลายปีที่ผ่านมาตระกูลเต็งอาศัยอยู่ในมณฑลจี่อัน อย่างไรก็ตามอิทธิพลของพวกเขาได้ขยายไปทั่วหยูโจว ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดเกินจริงที่จะกล่าวว่าร้านค้ากว่าหกในสิบส่วนในหยูโจวเปิดทำการโดยพวกเขา ไม่พูดถึงการซื้อถูกขายแพง แต่พวกเขาไม่เป็นธรรมต
