านชาก็มีชีวิตชีวา เฟิงเซียงหรูยกแขนของนางขณะที่ดวงตาของนางทอประกาย “พี่รอง มณฑลคืออาณาจักรของพี่รอง ด้วยสิ่งนี้ ผู้พิทักษ์มณฑลนั้นชนเข้ากับปลายดาบใช่หรือไม่เจ้าคะ ? พี่รองจะไม่
ยอมให้พวกเขาออกอย่างง่ายดายใช่ไหมเจ้าค่ะ พวกเขากำลังฝ่าฝืนกฎหมาย ! พวกเขาควรได้รับการจัดการอย่างไร ? ”แม้แต่บ่าวรับใช้อย่างชานชาก็กำมือแน่นและกล่าวว่า”ยึดทรัพย์สินของพวกเขา ! กำจัดตระกูลของพวกเขา ! ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด พวกเขาจะต้องไม่ถูกปลดออกอย่างง่ายดายเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองเอามือแปะหน้าผากการเดินทางอันยาวนานนี้ทำให้ทุกคนเป็นบ้าไปแล้ว ใช่หรือไม่ ? ทำไมพวกนางถึงเป็นเหมือนลูกไก่ในการหาแม่ไก่เมื่อพวกเขาพบคนที่ไม่ดี ? เหลืออย่างเดียวคือพวกเขายังไม่เริ่มน ้าลายไหล นางถามเฟิงเซียงหรู “เจ้าไม่กลัวอันตรายหรือ ? ”เฟิงเซียงหรูถามว่า“จะมีอันตรายอะไร ? ถ้าเป็นทหาร เราก็มีทหาร ถ้าเป็นเงิน เราก็มีเงิน พี่รองเป็นองค์หญิงที่ได้รับการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้ จะมีอันตรายได้อย่างไรเจ้าคะ ? ”นี่เป็นเรื่องจริงเฟิงหยูเองรู้สึกว่าการวิเคราะห์ของเฟิงเซียงหรูนั้นถูกต้อง คนเลว ? พวกเขาจะถูกไล่ล่า มันไม่ได้เป็นเพียงการให้เหตุผล? ถ้ามันไม่สมเหตุสมผล นางก็เป็นผู้ได้รับพระราชทานที่ดินศักดินามีทหารและมีเงิน มีอะไรที่ต้องกลัว ? นั่นคือความตั้งใจของนางคนในรถม้าจึงพูดคุยและหัวเราะหลังจากนั้น 1 ชั่วยาม กลุ่มรถม้าก็เข้ามาในเมืองหยูโจว
เจ้าเมืองหยูโจวแซ่
