ะมีกองทัพของตัวเอง มันก็จะกลายเป็นภัยคุกคามต่อราชวงศ์ต้าชุน”แน่นอนเหยาเซียนเข้าใจตรรกะนี้นับตั้งแต่เขาพบว่าเฟิงหยูเองมีมณฑล เขาได้ทำการค้นคว้าหลายอย่างเกี่ยวกับหัวข้อนี้นอกจากนี้เขายังรู้ด้วยว่ามณฑลนั้นช่างยอดเยี่ยมเพียงใด เขาถามฮ่องเต้ “ในเมื่อมันสำคัญมาก ทำไมเจ้ามอบมันให้อาเอง ? ”“เพราะผู้ยิ่งใหญ่คนนี้รู้สึกว่านางคุ้มค่า! ” ฮ่องเต้ทุบหน้าอกของเขา “เด็กคนนี้เก่งมากแค่ไหน ! ในเรื่องของการศึกษา นางสามารถเอาชนะเสนาบดีฝ่ายซ้าย, เฟิงจินหยวน และความสามารถในการต่อสู้ของนางทำให้นางเอาชนะเฉียนโจวได้ ความสามารถทางการแพทย์ของนางมีชื่อเสียง และนางก็หลอมเหล็กกล้าให้กับราชวงศ์ต้าชุน เป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครอีกคนที่เหมือนเด็กคนนี้ ข้าจะไม่หลงใหลนางได้อย่างไร”“เหอะ! ” เหยาเซียนกรอกตา “อย่าพูดราวกับว่าเจ้ายิ่งใหญ่ ข้าจะรู้เกี่ยวกับสิ่งนี้ได้อย่างไร ? เหตุผลที่เจ้าเต็มใจที่จะล้มเลิกความตั้งใจนั้นไม่ใช่เพราะการที่นางหมั้นกับองค์ชายเก้าที่เจ้ารักที่สุด ! ไม่ว่าเจ้าจะให้สิ่งดี ๆ มากมายเท่าไหร่ มันจะเป็นของตระกูลซวนของเจ้าไม่ใช่หรือ ? ไม่งั้นเจ้าจะเต็มใจหรือไม่ เจ้ากล้าที่จะยกที่ดินพระราชทานให้นางงั้นหรือ ? ”
ฮ่องเต้หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเรื่องนี้เหยาเซียนมองออกและเขาไม่ได้ซ่อนมัน เขายอมรับอย่างเปิดเผย แต่เขาก็ยังเห็นด้วยกับผลงานของเฟิงหยูเองมากเหยาเซียนถอนหายใจแล้วก็จิบสุราอีกหนึ่งจอกแล้วถามคำถามที่เขา
