้อยนี้ทีละน้อยในเวลานี้กองคาราวานของเฟิงหยูเองไปถึงมณฑลเหม่ยแล้วอีกครึ่งเดือนพวกเขาก็จะไปถึงชายแดนของชูโจว การเดินทางครั้งนี้ได้รับความเหนื่อยล้า แม้แต่ล้อที่ดัดแปลงก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับการดูดซับแรงกระแทกของยางรถยนต์รุ่นใหม่ได้ แม้แต่เฟิงเซียงหรูก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นกลับเป็นอิดโรยกลุ่มนั่งในรถม้าและจะมีเวลายาวนานโดยไม่มีใครพูดมีหลายครั้งที่พวกนางนอนหลับ และบางครั้งเมื่อพวกนางกินของว่าง เฟิงหยูเองจะส่งจิตของนางเข้าไปในมิติของนางเพื่อจัดระเบียบสิ่งต่าง ๆ ในมิติวังซวนค่อนข้างตื่นตัวเนื่องจากนางเป็นคนตื่นตัวอยู่เสมอเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวภายนอกภูมิอากาศของมณฑลเหม่ยอุ่นกว่าเมืองหลวงนิดหน่อย แต่ก็ไม่อุ่นกว่านี้มากนัก เฟิงหยูเองคิดว่ามันอุ่นขึ้นเพียง 3 – 5 องศา แต่ลมก็แรงกว่า นั่นเป็นเหตุผลที่มันรู้สึกสะดวกสบายมาก
“คุณหนูมีเพิงน ้าชาอยู่ข้างหน้า เราออกไปพักผ่อนและหาของกินก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ” วังซวนลดม่านและหันไปกลาวกับเฟิงหยูเอง“ข้าคิดว่าเราจะสามารถไปถึงชูโจวในตอนเย็น และเราจะไม่ได้ทานมื้อเที่ยงอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองลืมตาแล้วมองออกไปข้างนอกพยักหน้า“เอาล่ะเราพักที่เพิงน ้าชากันเถิด” นางกล่าวกับหวงซวน “อีกสักครู่ลองดูว่าเพิงน ้าชามีอะไรขาย หากไม่มีอะไรดีเลย ให้ทุกคนกินสิ่งที่เตรียมไว้ในรถม้าของพวกเขา เราสามารถรอจนกว่าจะถึงชูโจวแล้วค่อยกินได้”ขณะที่นางพูดกลุ่มก็หยุดและทุกคนก็ลงจากรถ
