ผู้คนคุกเข่าในฉากอันยิ่งใหญ่อีกครั้งและตะลึงพรึงเพริดราวกับว่าพวกเขากำลังแสวงบุญ อีกเสี้ยววินาทีนางก็งุนงง นางรู้สึกว่าจริง ๆแล้วนางเป็นเฟิงหยูเอง และชื่อเสียงของหมอเทวดาเป็นสิ่งหนึ่งที่นางต้องดำรงไว้ ในขณะเดียวกันนางก็พอใจกับการกระทำก่อนหน้านี้ของนางมาก นางคิดถึงการกลับไปและบอกเฟิงจินหยวน นางจะได้รับคำยินยอมแน่นอนเต๋าเอ่อเห็นว่าเสี่ยวหยากำลังมัวเมาจากอำนาจและนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า นางดึงแขนเสื้อของเสี่ยวหยา แล้วกล่าวอย่างเงียบ ๆ ว่า “องค์หญิง เรากลับคฤหาสน์กันเถิดเจ้าค่ะ นายท่านและท่านฮูหยินรออยู่เจ้าค่ะ ! ” จากนั้นนางก็ลดเสียงของนางและกล่าวว่า“ออกไปเร็วเจ้าค่ะ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาใหม่ที่จะเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด” หากโรงหมอไม่สามารถช่วยคนผู้นั้นได้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเสี่ยวหยาได้รับเชิญ เต๋าเอ่อถูกส่งตัวโดยจื่อหลิงเทียนและนางมีความกระตือรือร้น นางรู้ด้วยว่าองค์หญิงมีปัญหา จื่อหลิงเทียนทิ้งนางไว้คอยดูแลเสี่ยวหยาเสี่ยวหยาตกตะลึงและพยักหน้าทันทีนำเต๋าเอ่อกลับคฤหาสน์อย่างรวดเร็วในขณะที่ทั้งสองเข้ามาในคฤหาสน์เต๋าเอ่อก็รีบแจ้งบ่าวรับใช้ให้ทราบทันที “คุณหนูไม่ค่อยคุ้นเคยกับสภาพภูมิอากาศในภาคใต้ และนางรู้สึกไม่ค่อยสบาย วันนี้คุณหนูจะไม่รับแขก” เมื่อเห็นยามเฝ้า
ประตูตอบรับคำสั่งนี้ นางก็สงบลงและเดินไปที่ลานที่เฟิงจินหยวนและเหยาซื่ออาศัยอยู่บ่าวรับใช้ทำบะหมี่เย็นพวกมันเพิ่งถูกยกไปที่โต๊
