าก”หนึ่งในนั้นกล่าวอย่างรวดเร็วว่า“ร่างกายของท่านฮูหยินนั้นไม่มีแรงตั้งแต่ต้น ข้าเกรงว่านางจะไม่ได้ทานอาหารบำรุงในระหว่างตั้งครรภ์ของนาง และเด็กก็ต้องพึ่งพาพลังของมารดาเพื่อความอยู่รอดจนกว่าจะคลอด มันทำให้มารดาอ่อนแรง ท่านฮูหยินยังขาดพละกำลัง นอกจากทารกในครรภ์ที่อยู่ในทิศทางที่ไม่ดีโดยที่เด็กหันหน้าไปทางนี้ทำให้เกิดการคลอดยาก ตอนนี้นางเริ่มมีเลือดออกมากข้ากลัว… กลัวว่า…”“ไม่มีแรง?ไม่เคยทานอาหารเสริมเลยหรือ ? ” ความคิดของหยินกวงนั้นเน้นไปที่สองสิ่งนี้ เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่า “ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ ข้าดูแลนางทุกวัน โดยไม่มีข้อยกเว้น เมื่อข้าอยู่ที่บ้าน ข้าจะเฝ้าดูแลนางด้วยตัวเอง นางกินอาหารบำรุง นางไม่มีแรงได้อย่างไร”หมอได้ยินเรื่องนี้และรู้สึกประหลาดใจมากพวกหมอสบตากันและพวกเขาทั้งหมดอยู่ในความสูญเสีย คนที่พูดก่อนหน้านี้กล่าวอีกครั้ง “แต่เราตรวจนาง ท่านผู้หญิงไม่ได้อยู่ในสภาพที่นางได้ทานอาหารบำรุงทุกวัน ! ข้าเป็นหมอมานานกว่า 20 ปี เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผิดพลาด”
หยินกวงขมวดคิ้วทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างจากนั้นก็หันไปร้องเสียงดัง “องครักษ์เงา ! ไปเรียกบ่าวรับใช้ทั้งหมดที่ทำงานในลานของท่านฮูหยินสาม ! ให้พวกนางคุกเข่าข้างนอก เมื่อท่านฮูหยินสามคลอดเสร็จ ข้าจะซักถามพวกนางด้วยตัวเอง ! ”หยินกวงได้ออกคำสั่งฮูหยินใหญ่และบ่าวรับใช้ของนางได้ยินเรื่องนี้ ทั้งสองรู้สึกตกใจ อาหารบำรุงได้ถูก
