เสียงตะโกนดังๆ ของซูซื่อทำให้ทุกคนตกใจ แม้แต่เหยาจิงจุนที่ยืนข้างนางก็สั่นแล้วขมวดคิ้วถามว่า “เจ้าจะทำอะไร?”ซูซื่อกระทืบเท้าของนาง“ข้าตัดสินใจแล้ว ! หลังจากเดือนหนึ่งข้าจะออกเดินทางไปคอยดูแลอาเอง ! ””อะไรนะ? ” ทุกคนตกตะลึงอย่างมาก”ใช่แล้ว! ” ซูซื่อพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว “เมื่ออาเองอยู่ในเมืองหลวง นางมักจะยุ่งกับสิ่งต่าง ๆ ทุกอย่าง และมันเป็นเรื่องยากที่เราจะสนิทสนมกัน และส่วนใหญ่คิดว่าจะดูแลนาง ตอนนี้นางกำลังจะกลับไปที่มณฑลของนางแล้ว ไม่มีสายตามากมายที่คอยจับตามองนาง นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องปล่อยไป อย่างที่คาดไว้ การจับตามองบุตรสาวของเราเป็นวิธีเดียวที่จะรู้สึกสบายใจ ปล่อยให้สาวใช้และยายคอยดูแลไม่ดี ข้ารู้สึกไม่สบายใจ” ในขณะที่พูดนางพูดกับบ่าวรับใช้ที่ด้านข้างของนาง “รีบไปเตรียมข้าวของของข้าเร็ว เราจะออกเดินทางทันทีหลังจากเดือนหนึ่ง”บ่าวรับใช้กำลังร้องไห้“ท่านฮูหยิน มันยังไม่ผ่านวันที่ 15 เลยเจ้าค่ะ แม้ว่าท่านจะไปจริง ๆ หลังจากเดือนหนึ่ง ยังไม่ได้จัดการเตรียมบรรจุหีบห่อสิ่งของต่าง ๆ เลย ! นอกจากนี้” นางจ้องมองเหยาจิงจุน“เมื่อท่านไปแล้ว คฤหาสน์นี้จะทำอย่างไร ? ใครจะเป็นผู้ดูแลนายท่านและนายน้อยเจ้าคะ ? ”
“พวกเขาโตแล้วมันคืออะไร? พวกเขาไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หากปราศจากข้าหรือ ? ” ในช่วงเวลานี้ซูซื่อรักเฟิงหยูเองราวกับว่าเฟิงหยูเองเป็นชีวิตของนาง นางไม่ได้คิดถึงคนอื่นแม้แต่น้อยสายเลือ
