กัน นอกจากนี้องค์ชายเก้ากำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่ทางทหารของพระองค์และไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางได้ ไม่ว่านางจะเก่งแค่ไหน นางยังเป็นแค่เด็กผู้หญิง แค่ไปที่มณฑลกับกลุ่มคน นางไม่มีญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียวที่อยู่ข้าง ๆ นาง เมื่อข้าคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของข้าจะรู้สึกบีบรัดแน่น ! ”เหยาซู่บุตรชายคนโตอุทาน“นางมีญาติพี่น้องไปด้วยไม่ใช่หรือ? นางพาน้องสาวของนางไปด้วย คุณหนูสามตระกูลเฟิงเดินทางไปพร้อมกับนาง”“คุณหนูสามจะช่วยอะไรได้? ” ซูซื่อต่อสู้กลับ “ใครก็รู้นิสัยของคุณหนูสามตระกูลเฟิง ข้าไม่ได้พูดว่านางไม่ดี ในฐานะป้าของนางมันเป็นความจริงที่นางพึ่งอาเองของเราเพื่อปกป้องนาง มันดีพอถ้านางไม่สร้างปัญหา นางจะดูแลอาเองได้หรือไม่ ? ” ขณะที่นางพูดนางมองบุตรชายคนโตของนางคือเหยาซู่ และบุตรชายคนที่สองเหยาเซิน“เจ้าเป็นหลานคนโตของครอบครัว เมื่อแม่จากไป เจ้าจะต้องดูแลน้องชายของเจ้าให้ดีและต้องกตัญญูต่อท่านปู่ของเจ้า เจ้าต้องดูแลท่านพ่อให้ดี เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”เหยาซู่ขมวดคิ้วจากการได้ยินสิ่งนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรทำไมเสียงเหมือนคำสั่งเสียสุดท้ายของผู้เสียชีวิต แม้จะพูดว่าหลังจากไปนางจะไปที่ไหน “ท่านแม่ ! ” เหยาซู่ทำได้ดีที่สุดในการอุทธรณ์
“สถานการณ์ในราชสำนักก็วุ่นวายมาก ข้าจะดูแลเรื่องคฤหาสน์ได้มากแค่ไหน ? ท่านแม่เป็นฮูหยินใหญ่ของครอบครัว และท่านเป็นคนดูแลจัดการเรื่องในบ้าน ท่านแม่จะไปได้อย่างไร ? ”“ฮะ? ” ซูซ
