วกเขาก็ต้องการระบายความโกรธนั้นต่อทหารองครักษ์ด้วย ต่อมาใครจะรู้ว่าใครเป็นผู้นำและไปทำร้ายองค์ชายแปด ผู้คนกำลังคิดอย่างนั้นทั้งสองมีหลายคน พวกเขาจะใช้ประโยชน์จากความโกลาหลนี้เพื่อความสนุกสนานหลังจากเจ้าเมืองมาถึง พวกเขาก็เริ่มรู้ถึงความกลัว พวกเขากังวลว่าจะโดนจับและตอนนี้พวกเขารู้สึกสบายใจ
ซูจิงหยวนเฝ้าดูพลเมืองถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขาคิดอย่างรวดเร็วจากนั้นกล่าวเพิ่มเติม “องค์หญิงจี่อันอ้อนวอนขอการอภัยจากองค์ชายแปดเพื่อที่จะไม่ต้องลงโทษพวกเจ้า ทำไมพวกเจ้าไม่ขอบคุณองค์หญิง ! ”ผู้คนต่างก็ได้ยินสิ่งที่เฟิงหยูเองกล่าวดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงคุกเข่าขอบคุณเฟิงหยูเองซึ่งทำให้สีหน้าของซวนเทียนโมสลับกันระหว่างสีแดงกับสีขาวด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ลงโทษพวกเขา ท้ายที่สุดมันก็กลายเป็นผลงานของเฟิงหยูเองได้อย่างไรในที่สุดความวุ่นวายก็มาถึงข้อสรุปเมื่อเห็นว่าผู้คนจากไป ซวนเทียนโมไม่ต้องการที่จะอยู่ต่อไป เมื่อมองดูทหารองครักษ์ที่อยู่บนพื้นเขากล่าวกับซูจิงหยวนว่า “คนผู้นี้เป็นคนแรกที่ดูถูกองค์หญิงจี่อันและเขาใช้ดาบชี้ไปที่องค์หญิง นั่นไม่ใช่คำสั่งของข้า มันเป็นความคิดของเขาเอง ข้าไม่ต้องการลูกน้องแบบนี้ เจ้าสามารถพาเขาไป ไม่ว่าเขาจะถูกลงโทษหรือถูกประหารก็ไม่จำเป็นต้องรายงานข้า”หลังจากกล่าวแบบนี้เขาขึ้นขี่ม้าแล้วออกไปในทิศทางของตำหนักเซียงอย่างไรก็ตามเขาได้ยินเสียงเฟิงหยูเองตะโกนจากด้านหลั
