างหมุนรอบตัวนาง และทุกย่างก้าวที่นางเดินก็เต็มไป
ด้วยความไม่แน่นอน นางดูเหมือนจะไม่ได้รับการควบคุม แต่เจ้าต้องรู้ว่าต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน นางต้องพยายามมากเพียงไรที่จะทำให้เปลือกนอกดูง่ายดาย ? เฟิงเซียงหรู เจ้าเป็นบุตรสาวของข้าข้าไม่สามารถปล่อยให้เจ้าได้รับอันตรายได้”เฟิงเซียงหรูมองที่อันชิและคิดอยู่ครู่หนึ่งทันใดนั้นนางยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านแม่ เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านแม่ไม่เต็มใจที่จะแยกจากข้า ? เช่นนั้นแล้วท่านแม่จะไปกับข้าหรือไม่ ! พี่รองจะไม่ทิ้งเรา”ดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เปล่งประกายขณะที่นางสะบัดมือของอันชิไปทางด้านข้าง “ข้าถามถึงเรื่องนี้ มณฑลของพี่รองคือทางตะวันออกเฉียงใต้ และอากาศที่นั่นดีกว่าในเมืองหลวง ตอนนี้มันเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว เมื่อเราไปถึงที่นั่น เราจะสามารถเห็นใบไม้สีเขียวที่กำลังเติบโต ท่านแม่ไปด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ ! ”นางเต็มไปด้วยความหวังในขณะที่นางอยากจะให้อันชิเห็นด้วยที่จะไปด้วยกันเมืองหลวงนี้ทำให้นางมีความทรงจำที่แย่มากมายคฤหาสน์เฟิงกลายเป็นกรงที่นางหนีไม่พ้น เฟิงเซียงหรูรู้สึกว่าถ้านางยังอยู่ที่นี่ต่อไป อีกไม่นานนางก็จะเป็นบ้าเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของนางจ้องมองอันชิก็ขยับไปครู่หนึ่งอย่างไรก็ตามนางสงบลงอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น“ข้าจะไปที่ไหนได้ ? ข้าเป็นอนุของเฟิงจินหยวน และสัญญาชีวิตของข้าจะอยู่ในกำมือของตระกูลเฟิง สถานะของข้าต ่ากว่าบ่าวรับใช้
