พร้อมสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ แต่เมื่อเขานึกถึงองค์ชายเจ็ดที่อยู่ในเมืองหลวง เขาปิดปากอีกครั้งลืมมันไปเถอะระหว่างหญิงสาวสวยกับชายหนุ่มรูปงาม เขาจะยังคงเลือกอย่างหลัง“แม่นางเหลียน”คุณหนูคนหนึ่งจากครอบครัวของขุนนางไปด้านข้างของจาวเหลียน ย้ายก้นของนาง นางผลักหลี่เฉิงไปด้านข้าง“ท้ายสุดแล้ว ที่พำนักของเจ้าก็ดีที่สุด ราวกับว่ามันเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์และมีสาวงามอย่างเจ้าอาศัยอยู่ ข้าอิจฉาหญ้า และต้นไม้ของคฤหาสน์นี้จริง ๆ ”หลี่เฉิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้มีหญ้าอยู่ที่ไหนในช่วงฤดูหนาว?“แม่นางเหลียน”คุณหนูอีกคนหนึ่งจากครอบครัวพ่อค้าเดินไปด้วยน ้าตาคลอ นางขยับมือนางโอบรอบไหล่ของจาวเหลียนซึ่งดึงดูดสายตาที่คมชัดหลายคน “ข้ารู้สึกปลอดภัยตอนอยู่ข้างเจ้า เจ้าไม่รู้เรื่องนี้ แต่ครอบครัวของเราถูกปล้นและคลังของเราว่างเปล่า ทุกคืนข้าพบว่ามันยากที่จะนอนหลับสนิทเพราะกลัวว่าโจรจะกลับมาแล้วไม่
พบกับความร ่ารวยใด ๆ ข้ากลัวว่าพวกเขาจะมาเอาชีวิตของเราหรือไม่ ? ฮื่อ ๆ ๆ ! แม่นางเหลียน ข้ากลัวจริง ๆ ”“แม่นางเหลียน”เมื่อคุณหนูพูดจบ ฮูหยินก็ปรากฏตัวขึ้นข้างจาวเหลียนที่เขามองข้าม ดูเหมือนว่าจะเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลขุนนางขั้นสาม นางอ้วนและมีรูปร่างหน้าตาน่าเกลียด “ฮ่า ๆ ในฐานะสาวงาม เจ้าต้องแน่ใจว่าประตูของเจ้าปิดเรียบร้อยแน่นหนาในเวลากลางคืน เจ้าต้องไม่อนุญาตให้คนร้ายเข้ามาในห้องของเจ้า ! ”ด้วยการที่นางกล่าวเ
