างทำได้เพียงใช้ซวนเทียนฮั่วเป็นแพะรับบาปแต่บานซูยังไม่เชื่อนาง“ไม่ว่าใครจะช่วยคุณหนูย้าย แต่การย้ายของเข้าไปคฤหาสน์จะทำให้เกิดเสียงไม่ใช่หรือ ? เราไม่ได้ตาบอดหรือหูหนวก เป็นไปไม่ได้ที่เราจะไม่ได้ยิน”เฟิงหยูเองก็อารมณ์เสีย“แต่ความจริงก็คือสิ่งต่าง ๆ ถูกนำเข้ามาในคฤหาสน์ และเจ้าไม่เห็นหรือได้ยินอะไรเลย ! ”คำพูดเหล่านี้ทำให้บานซูเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแต่วังซวนกล่าวว่า “คุณหนูเป็นคนที่มีความสามารถสูงส่ง ข้าเชื่อคุณหนู”หลังจากกล่าวแบบนี้ นางกล่าวกับบานซู “คุณหนูย่อมมีวิธีการและเหตุผลเมื่อทำสิ่งต่าง ๆ ” ครึ่งหลังเป็นสิ่งที่นางไม่ได้กล่าว : เราไม่ได้ทำเกินไป ใครเคยได้ยินว่ามีเจ้านายที่ถูกบ่าวรับใช้บังคับให้ตอบคำถามหวงซวนยังรู้สึกว่าบานซูจะไปไกลเกินไปเมื่อพูดนางเป็นห่วงว่าเฟิงหยูเองจะตำหนิเขา ดังนั้นนางจึงพยายามอย่างดีที่สุดที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ให้ราบรื่นเฟิงหยูเองโบกมือเป็นทำนองว่าไม่ต้องการพูดคุยเรื่องนี้อีกต่อไปนางไม่ต้องการนั่งบนชิงช้าต่อไป นางกลับไปที่ห้องของนางเองและไม่อนุญาตให้ใครติดตามนาง
เมื่อเห็นนางปิดประตูห้องของนางหวงซวนกระทืบเท้าของนางแล้วกล่าวกับบานซู “เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู ? คุณหนูปฏิบัติต่อเราได้ค่อนข้างดี นั่นคือคุณหนูที่ใจดี แต่เราไม่สามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้นได้งั้นหรือ ? สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ? เจ้าสนใจวิธีการที่พวกมันถูกนำเข้ามา ? คุณหนูได้ให้คำอธิบายและเราก
