ำให้นางชื่นชมยินดีที่สุดคือคนหนึ่งเป็นเจ้าของโรงแลกเงิน มันเป็นอันดับที่สองในราชวงศ์ต้าชุน ร้านแลกเงินเซิงหยวนนางยิ้มกว้างมากจนไม่สามารถปิดปากได้เมื่อเห็นซวนเทียนฮั่วเขียนเสร็จ นางไล่เขาออกจากคฤหาสน์ “พี่เจ็ด ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าอยากพักผ่อน ท่านพี่กลับไปก่อน ข้าจะไปหาท่านพี่อย่างแน่นอนก่อนที่ข้าจะออกเมืองหลวง”ซวนเทียนฮั่วไม่เข้าใจว่านางต้องการทำอะไรและถูกไล่ออกจากคฤหาสน์อย่างไร้ประโยชน์ เขาแค่คิดกับตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้มีความคิดที่รุนแรงมาก และเขาแนะนำนางว่านางต้องระวังไม่ว่านางจะทำอะไร ซวนเทียนหมิงยังคงอยู่ในค่ายทหาร หากนางต้องการอะไรนางควรไปที่ตำหนักจุนเพื่อตามหาเขาเฟิงหยูเองส่งเขาด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็พุ่งกลับไปที่ลานบ้านของนาง นั่งอยู่ในห้องของนาง นางดูรายชื่อและไม่สามารถหยุดหัวเราะได้วังซวนและหวงซวนรู้สึกงุนงงกับเสียงหัวเราะของนางขณะที่หวงซวนถามนางว่า“คุณหนูมีดอกไม้บนกระดาษหรือเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว“ไม่มีดอกไม้ แต่มีเงิน ! ”ถูกต้องมีเงินโดยเฉพาะร้านแลกเงิน นั่นทำให้นางมีความหวังมากขึ้น ความคิดของนางที่มีต่อร้านแลกเงินก็จุดประกายขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นนางก็ตบหน้าผากของนาง โง่มาก! นางคิดยังไงกับประเด็นนี้ไม่ได้ ! นางมักจะรู้สึกว่าการขโมยทองคำและเงินนั้นเป็นประโยชน์มากที่สุด และนางจะไม่แตะตั๋วแลกเงิน ท้ายที่สุดนางไม่มีทางแลกมันได้ แต่ถ้านางขโมยตั๋วแลกเงิน นางสามารถใช้ชื่อบนตั
