กย้ายกันไป พวกเขาไปปิดกั้นประตูของผู้มีอำนาจที่คัดค้านองค์หญิงจี่อัน พวกเขาฉลาดเช่นกันพวกเขาไม่รีบเข้าไปข้างใน พวกเขารู้ว่าการบุกเข้าไปในคฤหาสน์
ของขุนนางจะส่งผลให้พวกเขาถูกประหารชีวิต พวกเขานั่งอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ บางคนนำเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ มาและมีบางคนที่นำถุงหนังใส่น ้ามา เมื่อพวกเขากระหายน ้า พวกเขาจะได้ดื่มเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้มีผู้คน100-200 คนปิดทางเข้าคฤหาสน์ผู้คนไม่เพียงนั่งอยู่เฉย ๆ พวกเขาจะจัดระเบียบสวดมนต์และส่งเสียงดังไปยังคฤหาสน์เป็นครั้งคราว “มอบความยุติธรรมให้กับองค์หญิงจี่อัน! คืนร้านห้องโถงสมุนไพรกลับมาให้เรา ! ทำไมเจ้าไล่องค์หญิงจี่อันออกจากเมืองหลวง ? คนที่ไปควรจะเป็นเจ้ามากกว่า ! ” เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อย ๆ และมันก็มีชีวิตชีวามากเมื่อพวกเขาไม่ได้ตะโกนคนก็จะรวมตัวกันเป็นกลุ่มและสนทนาเป็นครั้งคราว อันเป็นผลมาจากสิ่งแวดล้อม หัวข้อของการพูดคุยของพวกเขาทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเฟิงหยูเอง ผู้คนยังคงระลึกถึงสิ่งที่เฟิงหยูเองเคยทำไว้ในเมืองหลวง มีคนนำเรื่องภัยพิบัติฤดูหนาวมาเมื่อสองปีก่อน “ปีนั้นท่านแม่ของข้าหนาวมากจนร่างกายของนางแข็งทื่อไปหมด โชคดีที่มีคนบอกว่าองค์หญิงจี่อันแจกชาร้อนที่ทางเข้าร้านห้องโถงสมุนไพร ข้าอุ้มท่านแม่ของข้าเพื่อไปดื่มชา องค์หญิงจี่อันเห็นว่าท่านแม่ของข้าป่วยและพานางเข้าไปรักษาเป็นการส่วนตัว นางลากท่านแม่ของข้ากลับมาจากประตูนรก แม้ตอนนี้ท่านแม่ของข้าพ