มหาข้า หลังจากวันที่ 15 ของเดือนหนึ่งข้าจะจัดให้ทั้งสองเข้าสู่พระราชวัง ข้ารับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ทำให้ศัตรูตกใจ แต่อย่าส่งพวกเขาไปในวันที่ 10 ! ข้ามีเรื่องที่ต้องเข้าร่วมในวันนั้น” หลังจากกล่าวจบนางโบกมือแล้วปีนขึ้นไปบนรถม้าราชสำนัก และจากไปเฟิงหยูเองรู้สึกว่าสิ่งที่ซวนเทียนเก้อเอ่ยถึงในวันที่10 นั้นจะเกี่ยวข้องกับตัวเองอย่างแน่นอน แต่ถ้าพวกนางไม่ได้พูดถึงมัน ก็ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ นางทำอะไรไม่ถูก นางกลับเข้ามาในคฤหาสน์ แต่นางก็ยังค่อนข้างกระตือรือร้นเกี่ยวกับการคาดเดากับวังซวนและหวงซวนนี่เป็นเพียงหัวข้อเพื่อบรรเทาความเบื่อของนางคืนนั้นนางนำเฟิงจื่อหรูมาที่คฤหาสน์เหยาเพื่อรับประทานอาหารเย็นจากนั้นนางก็พูดถึงแผนการของนางที่จะไปมณฑล ซึ่งทำให้ป้าและลุงของนางเริ่มร้องไห้ ซูซื่อยังคงกังวลเกี่ยวกับงานแต่งงานของนางอย่างมาก และกล่าวกับนางว่า “ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่น
ไร เจ้าต้องกลับมาที่เมืองหลวงเพื่องานปักปิ่น ข้าจะดูแลการเตรียมงานแต่งงานของเจ้า ไม่ต้องกังวลเราจะไม่ขาดอะไรเลย”ฉินซื่อกล่าวอีกว่า“เมื่อวานนี้เราได้พบกับนางกำนัลอาวุโสโจวจากตำหนักหยูบนท้องถนน นางยังนำเรื่องแต่งงานของเจ้าขึ้นมานางกล่าวว่าตำหนักหยูกำลังเร่งเตรียมการ”เหมียวซื่อค่อนข้างเป็นห่วง“เจ้าจะไปแล้ว มันไม่รีบเกินไปหรือ ?มันไกลจากเมืองหลวงหรือไม่ ? ใช้เวลากี่วัน ? ”เฟิงหยูเองอดทนกล่าวว่า”มณฑลจี่อันอยู่ทิศตะวันตกเฉียง
