หานชิงอวี่วางสายโทรศัพท์แล้ว ยังไม่ทันได้สติกลับมา
เสิ่นเย่าวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน หอบแฮ่ก ๆ พลางพูดว่า “คุณหมอหาน แย่แล้วครับ…คนไข้คราวที่แล้วที่ขัดขวางการทำงานของหมอเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ…มาอีกแล้ว! คราวนี้พวกเขาพาสื่อมาด้วย…จะเอาคำอธิบายให้ได้!”
“เสิ่นเย่า! เกิดอะไรขึ้น อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ค่อย ๆ เล่ามา!”
เสิ่นเย่าวิ่งมาตลอดทาง ประกอบกับความรีบร้อนจึงพูดจาติดขัด
หานชิงอวี่ไม่อาจได้ยินชัดว่าเขาพูดอะไร จึงรีบถาม
“เฮ้อ…ไม่รู้ว่าใครบอกพวกเขาว่าบ้านคุณเป็นผู้จัดหาแผ่นเหล็ก… ตอนนี้…คนคนนั้นกำลังอาละวาดอยู่ที่ห้องรับรองครับ!”
เสิ่นเย่าพิงกำแพง ท่าทางสงบลงบ้างจึงพูดได้ชัดเจนขึ้น แต่ยังคงมีท่าทีกระวนกระวาย
“หึ! มาก็มา ไม่กลัวหรอก! ใจบริสุทธิ์เสียอย่าง! ผมจะไปดูเอง!”
หานชิงอวี่ฟังเสิ่นเย่าพูดจบ ก็กัดฟันพูด
“หมอหานของผม! พวกเขามาเล่นงานคุณโดยเฉพาะ แล้วคุณยังจะไปยุ่งอีก! ฟังผมนะ! รีบไปหาที่ซ่อนตัวเร็ว!”
เสิ่นเย่าได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ก็แสดงสีหน้าเหมือนกำลังหลอมเหล็กให้มันเป็นเหล็กกล้าทันที เขาพูดไปพลางผลักเขาให้ออกไป
“เหล่าเสิ่น! อย่าตื่นตระหนกไป! ผมมีแผนแล้ว! ฟังผมนะ! คุณไปพาครอบครัวนั้นไปที่ห้องประชุม! ผมจะไปหาคณบดี! พวกเราเจอกันอีกทีในอีกยี่สิบนาที!”
หานชิงอวี่โบกมือ และผลักเสิ่นเย่าไปทีหนึ่ง
“คุณหมอหาน…คุณ…นี่…คุณ…”
เสิ่นเย่าถูกหานชิงอวี่ทำเอางงไปหมด
“รีบไปเถอะ! ผมมีแผนแล้ว! วางใจไ
