เป่ยฟูหรงบอกกับเฟิงหยูเองว่านางต้องการกลับไปที่คฤหาสน์เป่ยนอกจากนี้นั่นคือบ้านของนาง ตอนนี้นางหายดีแล้ว นางก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้กับคฤหาสน์ขององค์หญิงนี่เป็นความคาดหวังของเฟิงหยูเองและนางก็ไม่ได้หยุดอีกฝ่ายประการแรก การที่เป่ยฟูหรงกลับบ้านเป็นเรื่องปกติมาก ประการที่สอง นางยังเตรียมที่จะออกจากเมืองหลวงไปยังมณฑลจี่อัน และนางไม่มีเวลาเกี่ยวข้องกับด้านนี้ นางพูดกับเป่ยฟูหรงว่า “เจ้าสามารถกลับบ้านได้ ให้ช่างฝีมือเป่ยมาจากพระราชวังด้วย ! การตรวจสอบในพระราชวังยังคงดำเนินต่อมาจนถึงจุดนี้และไม่พบสิ่งใด เจ้าสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลานานและควรคิดถึงความสุขในครอบครัว”ในเมื่อเรื่องนี้ถูกตัดสินใจเช่นนี้ดังนั้นวังซวนไปส่งเป่ยฟูหรงกลับไปที่คฤหาสน์เป่ยในเย็นวันนั้น สำหรับช่างฝีมือเป่ย เขาได้รับข่าวและออกจากพระราชวังในวันรุ่งขึ้น บิดาและบุตรสาวสามารถฉลองปีใหม่ที่มีความสุขเฟิงหยูเองคิดที่จะไปที่พระราชวังเหวินซวนกับเฟิงเฟิงจื่อหรูในวันที่สามของปีใหม่ไม่ว่าในกรณีใดพวกเขาจำเป็นต้องไป และไปทักทายกับท่านอ๋องและพราชายาเหวินซวนในปีใหม่ ของกำนัลก็ถูกเตรียมไว้เช่นกัน แต่นางเปลี่ยนใจเมื่อของกำนัลถูกขนย้ายเข้าไปในรถม้า นางให้คนขับเอาของกำนัลทั้งหมด นางจะไม่ไป
วังซวนและหวงซวนรู้สึกงงงวยถามนางว่า“คุณหนู, มันคืออะไร”แม้แต่เฟิงจื่อหรูก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเฟิงหยูเองโอบแขนของนางรอบไหล่ของเฟิงจื่อหรูและกล่าวอย่
