และนางไม่ต้องการซ่อนมันจากเด็กคนนี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องรู้ ดังนั้นนางจึงบอกเขาว่า “เพราะข้าต้องออกจากเมืองหลวงไปซักพัก ข้าจะไปอาศัยอยู่ในดินแดนที่ได้รับพระราชทานให้ข้า ข้าจะออกไปก่อนวันที่15 เมื่อถึงเวลานั้นเฟิงจื่อหรูจะอยู่กับท่านปู่ เจ้าคิดว่าดีหรือไม่?”“ท่านพี่จะต้องจากไป”เขาเพิ่งพูดว่าเขาไม่ใช่เด็ก แต่เมื่อเขาได้ยินว่าเฟิงหยูเองจะไม่อยู่บ้านจนกระทั่งวันที่ 15 เด็กตัวเล็ก ๆ ไม่สามารถนั่งนิ่ง ๆ ได้ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวด้วยความโกรธ “ทำไมต้องไป ? ข้าได้ยินว่าดินแดนที่ได้รับพระราชทานเป็นดินแดนที่แห้งแล้ง มันยังไม่ได้รับการพัฒนา และไม่มีอะไรคล้ายกับเรือนภายในที่ถูกสร้างขึ้น ทำไมท่านพี่ถึงต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนั้น? เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านพี่ถูกตาแก่พวกนั้นบังคับแก่ในระหว่างงานเลี้ยง? แต่พวกเขาบอกว่าท่านพี่ไม่สามารถเข้าพระราชวังได้ พวกเขาไม่ได้พูดว่าท่านพี่ไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงได้ ! ”เฟิงหยูเองปลอบโยนเขาซ ้าๆ “ไม่ มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด ข้าไปดินแดนที่กำหนดไม่ใช่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา แต่ดินแดนนั้นเป็นของเรา มันไม่สามารถทิ้งไว้ที่นั่นโดยไม่ได้ใช้ จะต้องมีการใช้งาน อีกทั้งสถานที่นั้นไม่ใช่ดินแดนที่แห้งแล้งเหมือนอย่างที่เจ้าพูดไว้ เจ้าลืมว่าข้ามีเหมืองหยกหรือ? มันเกิดขึ้นเพียงว่าเหมืองหยกตั้งอยู่ใกล้กับ
ที่ดินที่ได้รับพระราชทาน มันเปิดเหมืองมานานมากแล้ว แต่ข้ายังไม่ได้ไป
