ั้นแม้เมื่อโตขึ้นข้าก็จะไม่สามารถช่วยท่านพี่ได้ ท่านพี่สามารถไปที่นั่นได้โดยสันติ เมื่อท่านพี่ออกจากเมืองหลวงแล้ว ข้าจะอยู่กับท่านปู่ ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าขอรับ”ในที่สุดนางก็สามารถเกลี้ยกล่อมเฟิงจื่อหรูได้สำเร็จเฟิงหยูเองก็ถอนหายใจด้วย หลังจากคิดไปเล็กน้อยนางก็ไล่เฟิงจื่อหรูให้ไปคฤหาสน์เหยาเพื่อไปเล่น ที่นั่นมีญาติหลายคน และพวกเขาก็ไปเล่นกับเขาได้ เฟิงจื่อหรูมีความสุขมากกับข้อตกลงนี้บอกนางอย่างร่าเริงว่า “จากนั้นข้าจะทานอาหารเย็นกับท่านปู่ ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้าขอรับ”เฟิงหยูเองยิ้มขณะที่เด็กกำลังวิ่งออกไปนางไม่กังวลจริง ๆ ต้องบอกว่าในเมืองหลวงนั้นมีอยู่สามแห่งที่นางมั่นใจอย่างแน่นอนพวกมันคือคฤหาสน์เหยา ตำหนักหยู และตำหนักจุน มันเป็นเพียงความคิดเกี่ยวกับการไปยังดินแดนที่ได้รับพระราชทานมันไม่ได้ผ่อนคลายหรือง่ายอย่างที่นางทำหากนางพัฒนาที่ดินที่ได้รับมาเพื่อความมั่งคั่งส่วนตัวของนางเฟิงหยูเองจะไปอย่างมีความสุขและดูแลเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามมีความโกรธเล็กน้อยต่อขุนนางที่สนับสนุนองค์ชายแปด แต่นางเข้าใจว่าแม้ว่านางจะโกรธ การไปยังดินแดนที่ได้รับพระราชทานนั้นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเพราะดินแดนที่เป็นของนางอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้และติดพรหมแดนของเขตการปกครองหยุน มันเป็นมณฑลและมีขนาดเท่ากับสองอาณาจักร มันไม่ใช่ขนาดของมณฑล สำหรับ
เหมืองหยก นางก็อยู่ใกล้ ๆ หากองค์ชายแปดได้ทำบางสิ่งบางอย
