าจะคิดในแง่นี้ มันอาจถือได้ว่าเป็นการลงมือที่ดีเพราะบรรยากาศที่ไม่ดีนั้นล้อมรอบตำหนักเซียงเมื่อนางกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงเป่ยจื่อก็ออกมา เมื่อเห็นนาง เขาก็ทักทายอย่างรวดเร็วโดยกล่าวว่า “พราชายา ข้ามาพบคุณหนูเป่ย ข้ากำลังคิดว่าจะรอจนกว่าองค์หญิงจะกลับมาเพื่อทักทายท่าน แต่องค์ชายหยูได้เรียกให้ข้ากลับด่วน ขอขอตัวกลับก่อนขอรับ”เฟิงหยูเองตกใจ”มีอะไรผิดปกติกับพระองค์ ? ”เป่ยจื่อส่ายหน้าของเขา“ไม่มีอะไรขอรับ พระองค์จะไปค่ายทหารนอกเมืองหลวงเป็นช่วงปีใหม่ พระองค์จะส่งของกำนัลให้ทหารขอรับ”จากนั้นเฟิงหยูเองก็สงบลงและให้เป่ยจื่อกลับไปได้ จากนั้นนางก็ไปที่ห้องรับแขกซึ่งเป่ยฟูหรงอาศัยอยู่เมื่อนางมาถึงเป่ยฟูหรงกำลังอยู่ระหว่างการเย็บปักถักร้อยพักเมื่อเห็นเฟิงหยูเองมาถึงนางวางมือลงแล้วไปพบกับเฟิงหยูเองร่างกายของนางดีขึ้นมากและนางก็ไม่ได้ดูเหมือนกับนางป่วยอีกต่อไปเฟิงหยูเองยิ้มและกล่าวกับนางว่า“อย่าอยู่ในห้องของเจ้าตลอดทั้งวัน เดินไปรอบ ๆ คฤหาสน์สักหน่อย แม้ว่าข้าจะไม่สามารถสร้าง
ฉากในคฤหาสน์ได้ แต่ที่ตั้งของที่พักนี้ค่อนข้างดี มีอะไรให้เจ้าชื่นชมมากมาย”เป่ยฟูหรงส่ายหน้าของนางแล้วกล่าวว่า“ข้าจะอยู่ในอารมณ์ที่จะชมดูสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างไร แค่รู้สึกว่ากลับมามีชีวิตอีกครั้งก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว แน่นอนว่าเป็นเจ้าที่มอบชีวิตใหม่ให้กับข้า ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี แต่เจ้าก็รู้ว่านอกจากคำขอบคุณแล้ว
