วเอง ในท้ายที่สุดเขากัดฟันของเขาและหันกลับมาอย่างไร้ประโยชน์ และรีบไปที่ตำหนักหยูอย่างเงียบ ๆลืมมันไปไม่ว่าเขาจะถูกด่าหรือถูกฆ่าตายมันจะเป็นการดีกว่าที่จะโยนคนโง่อย่างเขาไปที่ตำหนักเซียง ในช่วงเวลานี้บานซูรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะตายด้วยสาเหตุที่ยิ่งใหญ่ ในเวลาเดียวกันเขาสาปแช่งเฟิงหยูเองภายในเป็นล้านรอบ แม้กระนั้นมันก็ไม่ได้พาดพิงถึงตัวเองเลย เขาสาปแช่งนางเพราะกล้าหาญเกินไป กล้าเข้าไปในตำหนักเซียงด้วยตนเอง เขาควรทำอย่างไรถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเขาไปที่ตำหนักของซวนเทียนหมิงด้วยอารมณ์แบบนี้เมื่อเขาเดินไปห่างจากตำหนักหยูเพียง 50 ก้าว เขาก็ถูกองครักษ์เงาพบเห็นแต่เขาถอดหน้ากากของเขาออกและองครักษ์เงาตำหนักหยูยอมรับเขา และไม่ได้ติดใจใด ๆ เมื่อเขาไปถึงลานของซวนเทียนหมิง มีคนบอกเขาว่า “องค์ชายอยู่ในห้องหนังสือ”บานซูจึงเปลี่ยนทิศทางและมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ จากนั้นเขาก็ไปหาซวนเทียนหมิงได้แล้วในเวลานี้ซวนเทียนหมิงกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ปลายพู่กันของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว แม้กระนั้นมันก็มีรัศมีที่รุนแรง ในเรื่องที่เกี่ยวกับการมาถึงของบานซู เขาไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อยเขาถามว่า “ทำไมไม่ติดตามเจ้านายของเจ้า ? ”บานซูตัวสั่นและคุกเข่าต่อหน้าซวนเทียนหมิงเขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวและแค่ก้มหน้าลงขณะรอคอยที่จะรับมือ
เป็นผลให้เขารอเป็นเวลานานแต่ไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆเขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้
