ว่ำ “น้องสะใภ้ จริง ๆ แล้ว… พี่แปดพูดได้หรือไม่? ดูเหมือนว่ำทุกครั้งที่น้องสะใภ้มีส่วนร่วมในงำนเลี้ยง ควำมวุ่นวำยจะเกิดขึ้น แม้ว่ำพี่แปดไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำ แต่ข้ำก็ได้ยินข่ำวมำบ้ำง”เมื่อค ำเหล่ำนี้ถูกเอ่ยออกมำขุนนำงที่หมดสิ่งที่จะพูดในทันทีก็มีชีวิตชีวำขึ้นอีกครั้ง บำงคนถึงกับเชื่อใจและเริ่มคิดย้อนถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่งำนเลี้ยงครั้งแรกที่เฟิงหยูเองเข้ำร่วม แม้แต่กำรปรำกฏตัวของเฟิงหยูเองในรำชส ำนักก็ถูกน ำขึ้นมำ กำรน ำเรื่องเก่ำทั้งหมดเหล่ำนี้มำช่วยให้นำงสรุปเวลำของนำงอย่ำงละเอียดตั้งแต่กลับมำเกิดใหม่ มันเป็นเพียงว่ำคนเหล่ำนี้นับเฉพำะคนที่เสียชีวิตเนื่องจำกอิทธิพลของเฟิงหยูเอง ในส่วนที่เกี่ยวกับกำรที่เฟิงหยูเองน ำควำมรุ่งเรืองมำสู่รำชวงศ์ต้ำชุนนั้นไม่มีกำรเอ่ยถึงสักค ำ กำรหลอมเหล็ก ควำมช่วยเหลือในช่วงที่เกิดภัยพิบัติ และกำรจัดกำรโรคระบำดใหญ่นั้นถูกลืม คนเหล่ำนี้ไร้ยำงอำยจริง ๆเร็วมำกมีคนรีบคุกเข่ำต่อหน้ำเฟิงหยูเองและกล่ำวพร้อมน ้ำตำไหลลงมำที่ใบหน้ำของเขำ “องค์หญิงจี่อัน ! ได้โปรดอย่ำเข้ำมำยุ่งกับเรื่องของรำชส ำนักต่อไป รำชวงศ์ต้ำชุนมีองค์ชำยและคุณชำยนับไม่ถ้วนที่ท ำงำนเพื่อช่วยเหลืออำณำจักร ไม่จ ำเป็นที่ท่ำนจะต้องท ำอะไรเพื่อรำชวงศ์ต้ำชุน ท่ำนสำมำรถอยู่ในคฤหำสน์ของท่ำน และเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ อย่ำท ำลำยรำชวงศ์ต้ำชุนอีกต่อไป ! ”
เมื่อเสียงตะโกนออก
