้แต่ปลอบใจนางได้โดยใช้คำพูดเหล่านี้ “สำหรับองค์ชายทุกคน ท่านคือมารดา ในอนาคตไม่ว่าใครจะขึ้นครองบัลลังก์ ท่านก็จะเป็นไทเฮาที่เหมาะสมท่านจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานในชีวิตนี้”ฮองเฮายิ้มอย่างขมขื่น“ข้ารู้ แม้ว่าข้าจะไม่มีบุตร แต่ก็ดีมิฉะนั้นตำแหน่งนี้จะไม่มาหาข้า เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อข้านึกถึงตำแหน่งฮองเฮา ผู้คนจำนวนมากมองดูด้วยความอิจฉาริษยาอย่างลับ ๆ พวกมันเต็มไปด้วยโซ่ตรวน อย่างไรก็ตามมีคนไม่มากนักที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนเหมือนเจ้า พระสนมกู่เซียน”ทั้งสองคุยกันอย่างเงียบๆ ในขณะที่รู้สึกขมขื่นอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อกลับมาที่ฝั่งของฮ่องเต้ เขายังคงพูดคุยกับซวนเทียนหมิงและปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไป เขากล่าวต่อไปว่า “ตราบใดที่เจ้าสามารถพาท่านแม่ของเจ้าออกจากตำหนักศศิเหมันต์ หรือถ้าเจ้าสามารถส่งเรา
เข้าสู่ตำหนักศศิเหมันต์ได้ หมิงเอ๋อ เราจะมอบทุกอย่างที่เจ้าต้องการแม้ว่าเจ้าต้องการอาณาจักรนี้ เราจะประคองมอบให้เจ้า”ฮองเฮาและพระสนมกู่เซียนเป็นคนที่อยู่ใกล้ที่สุดและได้ยินคำพูดเหล่านี้ทั้งสองยิ้มอย่างขมขื่นอีกครั้ง ตามที่พระสนมกู่เซียนกล่าวว่า “สิ่งที่กล่าวหลังจากเมาเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ปีนี้ถ้าฝ่าบาทมีความตั้งใจจริง ๆ ที่จะประกาศองค์รัชทายาท ฝ่าบาทจะทำมันนานแล้ว”ฮองเฮายังกล่าวอีกว่า“ถูกต้อง! ฝ่าบาทดูโง่ แต่ฝ่าบาทชัดเจนกว่าคนอื่น ฝ่าบาทไม่ใช่คนที่ยอมสูญเสียอาณาจักรเพียงแค่ความรู้สึกส่วนตัว
