ริง ๆ นางพูดด้วยความขุ่นเคืองที่เกิดจากความอยุติธรรม “ข้าแค่ไม่เข้าใจว่าทุกคนกำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้ พวกเขาไม่ได้ดูสถานะของตัวเองและกล้าที่จะสนใจใคร เมื่อคิดย้อนไปถึงตอนที่ท่านพ่อของข้าเป็นขุนนางขั้นห้า ข้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงองค์ชายที่อยู่เหนือมวลชน !ใครไม่รู้ว่าต้องการแต่งงานกับองค์ชายอย่างน้อยต้องเป็นครอบครัวขุนนางขั้นสองหรือสูงกว่า ทำไมใครก็ตามที่ถูกนำออกมาจะต้องมีความรู้สึกจริงจังกับองค์ชาย ? พวกเขาไร้ยางอายจริง ๆ ! ”ยิ่งนางพูดมากขึ้นความโกรธแค้นของนางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเฟิงหยูเองมองดูสิ่งนี้และรู้สึกว่าถ้ามันยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป นางน่าจะพุ่งออกไปจากห้องโถงและฉีกบุตรสาวของมหาบัณฑิตเป็นชิ้น ๆ ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงเริ่มปลอบโยนเพื่อระงับความโกรธของ
เฟิงเทียนหยูอย่างรวดเร็ว และกล่าวกับนางว่า “นั่นเป็นเหตุผลที่ว่ากันว่าคนที่ไม่รู้ขนาดของโลกจะมีเพียงผลลัพธ์เดียว อย่าโกรธพวกเขาเลย” อย่างไรก็ตามเมื่อนางพูด นางก็เริ่มไตร่ตรองว่าทำไมบุตรสาวของมหาบัณฑิตถึงทำสิ่งนี้กับนาง ในความจริงนางควรรออีกหน่อยเพื่อดูว่าจะพูดอะไรก่อนกระทำเช่นนี้ โชคไม่ดีที่เฟิงหยูเองมีปฏิสัมพันธ์กับองค์ชายแปดก่อนหน้านี้และอยู่ในอารมณ์ไม่ดีไม่มีอะไรจะตำหนิ ถ้ามีความผิดก็คงเป็นเพราะคุณหนูผู้นั้นโชคร้ายเอง ! สำหรับเหตุผลที่คุณหนูถึงมาเพื่อสร้างปัญหา เฟิงหยูเองคิดถึงเรื่องของขวัญที่คุณหนูผู้นั้นส่งไปให้องค์ชายหกในเวลานี้กา
