คำพูดของเฟิงหยูเองทำให้บ่าวรับใช้สองคนหัวเราะขณะที่หวงซวนถามนางว่า “คุณหนูเชื่อเรื่องนี้ด้วยหรือเจ้าคะ ? ข้าคิดว่าคุณหนูไม่เกรงกลัวฟ้าดิน หรือสิ่งเหนือธรรมชาติ”เฟิงหยูเองทำอะไรไม่ถูก“ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง แต่วันนี้ตาของข้ายังคงกระตุกและข้ารู้สึกไม่สบายใจ มีความรู้สึกไม่ดีอยู่บ้างอย่างไรก็ตามข้าไม่รู้ว่าปัญหาจะมาจากไหน”เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้วังซวนกล่าวอย่างจริงจัง “ถ้าคุณหนูรู้สึกจริง ๆ ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เราจะไม่เข้าไปในพระราชวัง !อีกสักครู่ บ่าวรับใช้จะไปบอกองค์ชายเก้าด้วยตัวเองและให้นายน้อยกลับออกมา คุณหนูคิดว่าดีหรือไม่เจ้าคะ ? ”หวงซวนยังพยักหน้า“ใช่ เมื่อคุณหนูเชื่อว่ามีอะไรจะเกิดขึ้นนั่นหมายความว่ามีบางสิ่งจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน มันไม่คุ้มค่าที่เราจะแบกรับความเสี่ยงนั้น อย่างที่ข้าเห็น เราควรบอกองค์ชายเก้าและองค์ชายเจ็ดเพื่อให้ออกจากพระราชวังไปด้วยเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองพูดไม่ออกเมื่อได้ยินสิ่งนี้“มีความรู้สึกไม่ดีอยู่บ้างแต่มันก็ไม่รุนแรงเท่าที่เจ้าสองคนพูด วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ถ้าข้าไม่เข้าไปในพระราชวังแล้วลากองค์ชาย 2 คนออกมา เจ้าจะให้ฮ่องเต้คิดอย่างไร นอกจากนี้หากมีบางสิ่งที่เกิดขึ้นจริงและไม่มีพวกเราคนใดในพระราชวัง อย่าคิดมาก บางทีข้าอาจจะรู้สึกไปเอง
การที่ตากระตุกไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเชื่อ อย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก เราจะทำในสิ่งที่ควรทำ”รถม้าราชสำนักวิ่งตรงไปที
