ระกูลป่วย แต่ปัญหาคือ…“ข้ากลัวว่าคฤหาสน์ของเราไม่สามารถจ่ายค่าตรวจนี้ได้” เก้อซื่อถอนหายใจอย่างไร้ความปราณี “เบี้ยหวัดที่สามีนำกลับมาครั้งล่าสุดมอบให้กับป้าฟางอี้ไปหมดแล้ว””ท่านแม่! ” หลู่หยานก็ตะโกนออกมาว่า “ไปเอาเครื่องประดับที่องค์ชายแปดมอบให้ไปขาย นั่นคือสิ่งที่มีค่า ไม่ว่าชิ้นไหนก็เพียงพอสำหรับค่าตรวจ ! ”“แต่สิ่งเหล่านั้นได้รับจากองค์ชาย”เก้อซื่อค่อนข้างลังเลอย่างไรก็ตามหลู่ซ่งสั่ง“หรูยี่ไปนำกล่องเครื่องประดับของคุณหนูมา ! ” จากนั้นเขาก็ดุเก้อซื่อ “ฮูหยินที่เห็นคุณค่าของสิ่งของมากกว่าชีวิตคนหรือ หยานเอ๋อก็ป่วยถึงขั้นนี้ แน่นอนว่าการไปพบหมอเป็นสิ่งสำคัญที่สุด สิ่งที่ขายแล้วนั้นสามารถซื้อคืนได้ในภายหลัง แม้ว่าพวกมันจะไม่สามารถซื้อคืนได้ ตราบใดที่หยานเอ๋อดีขึ้นและสามารถเข้าไปในพระราชวังได้นั้นจะดีกว่า ทำไมต้องกังวลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หนึ่งหรือสองอย่างนี้”เก้อซื่อก็รู้ว่านางเป็นคนสายตาคับแคบดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างแรงไม่ต้องกังวลกับสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป ในความเป็นจริงนางไม่ได้มีความสุขกับของเหล่านั้น นางรู้สึกว่าพวกมันเป็นสิ่งที่องค์ชายแปดมอบให้กับบุตรสาวของนางเอง หากสามารถเก็บของขวัญเหล่านี้ได้ตั้งแต่ครั้งแรก ในอนาคตความรู้สึกระหว่างนาง
กับองค์ชายแปดอาจจะลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ อย่างที่หลู่ซ่งพูดนั้นถูกต้อง การได้รับการรักษาอาการป่วย
