้นางกำนัลอาวุโสโจวก็คิดถึงเรื่องนี้ซักพักหนึ่งก่อนที่จะกล่าวว่า “พระองค์ไม่เคยพูดถึงการกลับมา แต่ถ้าพระองค์ไปภาคใต้จริง ๆ พราชายาไม่ต้องห่วง เราจะเตรียมความพร้อมสำหรับวันเดิม เมื่อองค์ชายกลับมาหลังจากปีใหม่ เราค่อยคิดในตอนนั้น พราชายาคิดอย่างไรเจ้าคะ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้า“ใช่ นั่นคือสิ่งที่ข้าหมายถึง ท้ายที่สุดแล้วเรื่องของอาณาจักรนั้นสำคัญที่สุดและพวกเราก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ งานแต่งงานไม่สำคัญเท่า”
“มันสำคัญมันสำคัญเจ้าค่ะ!” นางกำนัลอาวุโสโจวรีบกล่าวว่า “งานแต่งงานค่อนข้างสำคัญ พราชายาไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้ายังคงรอต้อนรับพราชายาเข้ามาในพระราชวัง พร้อมกับถ่ายโอนอำนาจและความรับผิดชอบทั้งหมด ในวัยนี้ พราชายาจะต้องยอมให้ข้ามีความสุขกับชีวิตที่เกษียณอายุสักสองสามปีเจ้าค่ะ”ในที่สุดเรื่องของการแต่งงานก็ถูกยุติลงและท้ายที่สุดเฟิงหยูเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน ไม่ว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นในวันที่นางอายุครบหรือไม่ อย่างน้อยนางก็รู้ว่าตำหนักหยูยึดถือเรื่องนี้อย่างจริงจังดังนั้นนางจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้นนางเดินไปส่งนางกำนัลอาวุโสโจวที่ประตูด้วยตัวเองนางมองรถม้าของตำหนักหยูออกเดินทาง ขณะที่นางกำลังเตรียมที่จะกลับเข้าไปในคฤหาสน์ เสียงรถม้าอีกคันเข้าหาจากที่ไกล ต่อไปนี้เสียงของเด็กดังขึ้นอย่างชัดเจน “ท่านพี่ ! ข้ากลับมาแล้วขอรับ ! ”
