จากตำหนักจิงซีแม้ครึ่งก้าว”นี่คือสิ่งที่เฟิงหยูเองกังวลอย่างแท้จริงในเมื่อฮ่องเต้ออกพระราชโองการ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มียามอยู่ด้านนอกของตำหนักจิงซี แต่ท่านผู้หญิงหลี่ก็ยังสามารถออกจากตำหนักได้ สิ่งนี้ทำให้นางไม่มีทางเลือกนอกจากต้องรู้สึกกังวล ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางกำลังยืนอยู่ด้านนอกของตำหนักศศิเหมันต์ แต่เพียงว่านางสามารถหลบหนีจากสถานที่ที่ได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาก็คุ้มค่าที่จะถูกสอบสวน“ให้ส่งคนไปจับตาดูนางนางยังสามารถออกจากตำหนักจิงซีได้ ข้าเห็นนาง ก่อนที่ข้าจะเข้าไป นางยืนอยู่คนเดียวบนทางเดินเล็ก ๆ ที่นำไปสู่ตำหนักศศิเหมันต์ ข้าไม่รู้ว่านางทำอะไร แต่ข้าได้ตรวจสอบภายนอกแล้วและไม่มีสิ่งของแปลก ๆ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางก็ไม่มีโอกาสทำอะไรมากมาย ได้แค่มอง”ซู่หยูก็ตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์ด้วยเหตุนี้นางจึงพยักหน้าอย่างจริงจังและขอบคุณเฟิงหยูเอง จากนั้นนางจึงพาเฟิงหยูเองออกจากตำหนัก เฟิงหยูเองออกจากพระราชวังของฮ่องเต้ และเข้าไปในรถม้าของนางโดยตรง ก่อนที่นางจะออกคำสั่ง
ได้ บานซูผู้แต่งตัวเหมือนคนขับยกผ้าม่านด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย และกล่าวกับนางว่า “ออกไปนอกเมืองหรือไม่ขอรับ ? ”เฟิงหยูเองถามว่า“องค์ชายเก้ากลับมาแล้วหรือ ? ”บานซูพยักหน้า“ถ้าเจ้ารีบไปที่ประตูภาคใต้ของเมืองหลวงเจ้าควรจะไปถึงทันเวลาที่องค์ชายเข้าเมือง”“แล้วคุณหนูจะรออะไรอยู่รีบไปที่ประตูภาคใต้กันขอรับ ! ”ตามคำสั
