งานฉลองทั้งหมดไม่สามารถมองเห็นร่องรอยสีเขียวของผักแม้แต่นิดเดียว เป็นเนื้อทั้งหมด นางรู้สึกอึดอัดและไม่สามารถกินต่อได้ เมื่อมองที่จางหยวนเพื่อรับการสนับสนุน จางหยวนกางมือของเขาแล้วกล่าวกับนางอย่างเงียบ ๆ “อาหารทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจของฮ่องเต้เอง หากสิ่งนี้เกิดขึ้นในอดีตเมื่อฮองเฮาองค์แรกยังมีชีวิตอยู่ สิ่งนี้จะไม่ถูกนำขึ้นมาใช้อีกไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตาม ข้าแนะนำฝ่าบาทหลายครั้ง แต่ฝ่าบาทกำลังแก่ลงเรื่อย ๆ และฝ่าบาทก็ดื้อรั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าข้าไม่สามารถควบคุมฝ่าบาทได้อีกต่อไปขอรับ ! ”จางหยวนถอนหายใจและเฟิงหยูเองก็ถอนหายใจด้วย นางสามารถกินมันได้เพียงเล็กน้อย ในเวลาเดียวกันนางคิดว่าจะแนะนำฮ่องเต้ให้กินเนื้อน้อยลง ใครจะรู้ว่าก่อนที่นางจะพูดเรื่องนี้ขันทีก็พานางกำนัลออกมาจากข้างนอก นางกำนัลยืนอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้แล้วจึงกล่าวว่า “ข้าเป็นนางกำนัลในตำหนักศศิเหมันต์ และมาส่งข้อความจากพราชายาหยุน พราชายาหยุนกล่าวว่าสิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือคนที่มีกลิ่นของเนื้อสัตว์ เมื่อได้ยินว่าฝ่าบาทเสวยแต่เนื้อสัตว์และไม่เสวยผัก พราชายารู้สึกว่ากลิ่นของเนื้อสัตว์ได้
ลอยไปตลอดทางจนถึงตำหนักศศิเหมันต์ นางรู้สึกคลื่นไส้จากการดมกลิ่น หากฝ่าบาทยังคงยืนยันที่จะเสวยเช่นนี้เพคะ”
