ระซิบบางสิ่งเข้าไปในหูของพราชายาหยุน รอยยิ้มของพราชายาหยุนเติบโตยิ่งขึ้นขณะที่นางกล่าวกับเฟิงหยูเอง “ไป ข้าจะไม่ให้เจ้าอยู่นานเกินไป ออกจากพระราชวังเร็ว”เฟิงหยูเองตื่นตกใจ“ลูกสะใภ้ประสงค์จะร่วมรับประทานอาหารกับเสด็จแม่ก่อนกลับเพคะ” ในขณะที่พูดนางลูบท้องของนาง “ข้าหิวเจ้าค่ะ”“วันนี้เราไม่กินอาหารออกไปเร็ว ออกไปอย่างรวดเร็ว” พระชายาหยุนเริ่มไล่นาง ในขณะที่ทำสิ่งนี้เฟิงหยูเองดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างเมื่อดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมา