ส่ายหัว “มันสายเกินไปแล้วที่จะตามล่า มันผ่านมาหลายวันแล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเขาไปได้ไกลแค่ไหน แม้ว่าจะมีถนนหลักเพียงเส้นทางเดียวจากเมืองหลวงไปภาคใต้ แต่ก็มีเส้นทางเล็กๆ มีไม่มากที่เราสามารถทำได้”“เราจะไม่ตามล่ามีอะไรให้ตามล่า ? ” เฟิงหยูเองยักไหล่ เมื่อได้รับชาหนึ่งแก้วที่เพิ่งถูกนำเข้ามาโดยบ่าวรับใช้ นางก็นั่งจิบแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้หญิงหยวนกำลังพยายามสร้างภาพลักษณ์ที่ผิด ๆว่าองค์หญิงจี่อันปรากฎในภาคใต้ เป็นเรื่องธรรมดาที่นางจะต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าการแสดงนั้นออกมาได้อย่างสมบูรณ์ หากมีเพียงเสี่ยวหยาจะเพียงพอได้อย่างไร เพื่อที่จะทำให้ผู้คนเชื่อมั่นว่าองค์หญิงจี่อันยังไม่ได้แต่งงาน นางคนเดียวไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์นี้ได้ ถ้าท่านพ่อและท่านแม่ของนางถูกพาไปด้วย การที่เฟิงจินหยวนและเหยาซื่ออยู่ที่นั่นจะทำให้สิ่งต่าง ๆ ชัดเจน นั่นจะเป็นฉากที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง ตัวตนของเสี่ยวหยาจะได้สมจริงขึ้น”“เมื่อเป็นเช่นนั้นทำไมเราไม่ตามล่าเจ้าคะ? ” หวงซวนรู้สึกงงงวยอย่างมาก “คุณหนู คุณหนูได้วิเคราะห์แล้วว่าผลตอบรับแบบไหนที่จะเกิดขึ้นในภาคใต้ ดังนั้นทำไมไม่ส่งคนไปตามล่า ? หาก
คนเพียงคนเดียวไม่สามารถติดตามได้ ให้ส่งไป 2 คน เรามีคนมากพอเราสามารถส่งคนเพิ่มได้ เพียงส่งพวกเขาไปทุกเส้นทางแม้ว่าพวกเขาจะไปถึงภาคใต้แล้ว พวกเขาก็สามารถนึกถึงบางสิ่งที่จะนำพวกเขากลับ เราปล่อยให้พวกเขาพัฒนาความแข็งแกร่งไม่ได้เจ้
