ว่าพวกเขาจะเคารพเมืองหลวงหรือไม่ ไม่ช้าก็เร็วการต่อสู้จะต้องเกิดขึ้นที่นั่นการที่จะให้ฟูหยาถูกเหยียบยํ่าในนํ้าโคลนก็ค่อนข้างดี แค่ว่าคนที่เราส่งจะต้องคอยจับตาดูนาง เป็นเรื่องง่ายสำหรับนางที่จะไปภาคใต้ แต่ถ้านางต้องการกลับมาที่เมืองหลวง ไม่มีโอกาสให้แม้แต่ครั้งเดียว ! ”เมื่อพวกเขาได้ยินแบบนี้เฟิงหยูเองเข้าใจสถานการณ์ พวกเขาไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องของฟูหยาอีกต่อไป หวงซวนลืมเรื่องเฟิงหยูเองที่ปกป้องพระสนมหลี่ และเริ่มอาบนํ้าให้เฟิงหยูเองให้หลับเร็ว
แต่บานซูก็ยังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ในขณะที่เขาเอื้อมมือออกไปหยุดหวงซวนและกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบไปนอน เรามาทำความเข้าใจกับเรื่องอื่นๆ เพิ่มเติม ทำไมคุณหนูถึงปกป้องพระสนมหลี่ขอรับ ? ”เมื่อเขาพูดเรื่องนี้หวงซวนและวังซวนก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ทั้งสามจึงจ้องที่เฟิงหยูเองอีกครั้งรอให้นางอธิบายเฟิงหยูเองมองทั้งสามและกล่าวอย่างช่วยไม่ได้“เริ่มแรกเลยข้ารู้สึกว่าวังซวนมีความคิดริเริ่มที่ดี แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าหลังจากใช้เวลากับเจ้าสองคน นางก็กลายเป็นคนโง่ ? ”วังซวนกลายเป็นคนเขินอายจากการได้รับคำชมเช่นนี้และก้มหน้าลงเฟิงหยูเองไม่หยอกล้อพวกเขา และกล่าวว่า “ข้าปกป้องนางเพราะเห็นแก่องค์ชายหก และข้าไม่ต้องการสร้างศัตรูอีก ถ้าองค์ชายหกเป็นอย่างที่เจ้าว่าจริง พระองค์จะไม่ได้รับผลกระทบจากนาง แต่ถ้าพระองค์ไม่ใช่… นั่นคงจะสมบูรณ์แบบเพราะเราสามารถใช้พระสนมหลี่เ
