หยูเอง ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่พวกเราทุกคนจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าต้องจากไปทันที”ฟูหยาขมวดคิ้วของนางนางไม่เข้าใจ หยวนชูเป็นพระสนมในพระราชวัง นั่นคือการดำรงอยู่ที่แม้แต่องค์ชายก็ต้องเคารพ เฟิงหยูเองมีความสามารถมากเพียงใดที่จะสามารถเอาชนะพระสนมได้ ?นางสับสนและมองไปที่ท่านผู้หญิงหยวน หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถามว่า “ข้าถูกส่งกลับมายังเมืองหลวงหรือไม่ ? ”ท่านผู้หญิงหยวนส่ายหน้า“ไม่ เจ้าจะถูกส่งไปภาคใต้””อะไรนะ? ” ฟูหยาตกใจมาก “ข้าถูกส่งไปภาคใต้ ทำไม ?ทำไม… ทำไมต้องถูกส่งไปภาคใต้ ? ไม่ดี ไม่ดี ! ” นางปฏิเสธอย่างฉับพลันและส่ายหน้า “ข้าไปภาคใต้ไม่ได้ ครอบครัวของข้าอยู่ในเมืองหลวง นอกจากนี้ยังมีท่านแม่ของข้า ข้าจะทิ้งนางไว้ที่นี่เพื่อไปทางใต้ได้อย่างไร ท่านผู้หญิงหยวนกรุณาหาทางอื่น”“คุณหนูฟูหยานี่คือสิ่งที่เจ้าไม่สามารถปฏิเสธได้” หยู่ซู่กล่าวด้วยนํ้าเสียงเย็นชา “เจ้าต้องจดจำตัวตนของเจ้าเอง แม้ว่าเราจะเรียกเจ้าว่าคุณหนูตระกูลเฟิง แต่ว่าเจ้าไม่ใช่เฟิงหยูเอง และเจ้า
ไม่ใช่บุตรของตระกูลเฟิง ยิ่งกว่านั้นเจ้าไม่ใช่บุตรสาวของเหยาซื่อครอบครัวและมารดาที่เจ้าเรียกไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจ้าทางสายเลือดแม้แต่น้อย เจ้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเจ้านายและบ่าวรับใช้ เจ้าไม่มีอะไรมากไปกว่าบ่าวรับใช้ เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของเหยาซื่อ ต่อหน้าพระสนม เจ้าจะต้อง
