า… ณ จุดหนึ่งเขาคิดว่าเขาจะไม่ได้เห็นการร่ายรำกลางหิมะอีกเลย เขาคิดว่าคนผู้นั้นกลับชาติมาเกิด จากช่วงเวลานั้น ภาพนั้นยังคงอยู่ในใจของเขา มันเป็นเช่นนั้นโดยไม่คำนึงถึงเฟินเฟินไดทำตัวร้ายกาจเกินไป เขารู้สึกว่าเขาสามารถให้อภัยได้ เขายังรู้สึกว่าเป็นนางคนนั้นกลับมาเพื่อทวงหนี้กับเขา เขาวางความรู้สึกผิดทั้งหมดที่เขารู้สึกต่อพระสนมของฮ่องเต้บนเฟิงเฟินได เขาหวังว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ตัวเองได้ชดใช้ความผิดซวนเทียนหยานถอนหายใจและไปคว้าเฟิงเฟินไดปลอบใจนางอย่างอ่อนโยน “อย่าทำให้เกิดความยุ่งยาก ในชีวิตนี้ทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว อย่างไรก็ตามความสุขมากมายที่ได้รับจะขึ้นอยู่กับผลกรรม ข้าไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านั้นที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้า และข้าก็หวังว่าเจ้าจะไม่คิดถึงพวกมันเช่นกัน หากเจ้าพอใจ เราจะใช้ชีวิตของเรา ไม่ว่าตระกูลเฟิงจะดีหรือไม่ก็ตามเป็นเพียงชั่วคราว เมื่อเจ้าอายุมากขึ้นและเจ้าแต่งงานกับข้า ไม่ว่าตำหนักหลี่นั้นจะไร้ค่าแค่ไหน ข้าก็สามารถให้ครอบครัวที่ดีแก่เจ้าได้ ข้าจะไม่แต่งงานกับคนอื่นและไม่มีใครทำให้เจ้าเดือดร้อน ตำหนักของข้าจะทำตามที่เจ้าพูด มันไม่ดีหรือ ? ”
ซวนเทียนหยานพูดด้วยความจริงใจสวรรค์รู้ว่าทุกครั้งที่เฟิงเฟินไดหัน หัวของเขาก็จะเริ่มเจ็บ กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะขุ่นเคืองใครบางคน และพวกเขาจะไม่ยอมจำนนเมื่อเวลานั้นมาถึง องค์ชายที่ไม่ได้รับความช่วยเหลือจะปกป้องนางได้อย่างไรแต่เฟิงเฟินได
