สึกว่าแขนของเขาชา ความเจ็บปวดจากก่อนหน้านี้ไม่มีอีกต่อไป เขางงงวยและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ข้าฝันไปใช่หรือไม่ ?และในความฝันนี้ข้าถูกแมวกัด” เสือตัวนั้นตัวเล็กมากจริง ๆ ทำให้ซวนเฟยหยูรู้สึกว่าเป็นแมวเฟิงหยูเองบอกเขาว่า“มันไม่ใช่ความฝันและนั่นไม่ใช่แมว มันเป็นเสือขาวตัวน้อยที่ข้าเลี้ยงอยู่ ข้าขอโทษที่ทำร้ายเจ้า ข้าดูแล
รักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า ตอนกลางคืนเจ้าอาจจะปวดอีกครั้งไม่ต้องกังวลข้าจะอยู่กับเจ้าและจะไม่ปล่อยเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า”เฟยหยูจึงฟื้นความรู้สึกของเขาและกล่าวว่า “ข้าถูกกัดจริง ๆ! ” หลังจากมองไปรอบ ๆ เขาพบว่ามีคนจำนวนมากอยู่รอบตัวเขารวมถึงฮ่องเต้และบิดาของเขา เด็กชายตัวน้อยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ข้าที่ถูกกัดที่แขนไม่ใช่ที่ใบหน้า เสด็จปู่ไม่ต้องกังวล เฟยหยูไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากพะยะค่ะ”ฮ่องเต้เห็นว่าเขาสบายดีในที่สุดก็รู้สึกสบายใจ จากนั้นเขาก็กล่าวปลอบโยน ก่อนที่จะกล่าวกับจางหยวน “ให้บ่าวรับใช้พาเฟยหยูไปที่กระโจมของฮ่องเต้ คืนนี้เราจะดูแลเขาด้วยตัวเอง”ผู้คนที่ได้ยินสิ่งนี้รู้สึกว่ามันอุกอาจและพยายามที่จะให้คำแนะนำอย่างรวดเร็วแต่ฮ่องเต้ก็เป็นคนดื้อรั้น เขาจะฟังคำแนะนำได้อย่างไร ไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้ เมื่อพวกเขามองจางหยวนจัดการพาซวนเฟยหยูกลับไปที่กระโจมของฮ่องเต้หลังจากเด็กถูกพาตัวไปเฟิงหยูเองก็ลุกขึ้น และคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ทันที “อาเองมีความผิด เสด็จพ่อได้โปร
