วง ในเวลาเดียวกันคุณหนูสามตระกูลเฟิงก็ยืนอยู่ข้างเดียวกับคุณหนูจากบ้านตระกูลเหยา เจ้านายของตระกูลเฟิงและคุณหนูสี่ซึ่งตอนนี้กำลังตัดสินใจได้ยอมรับนางแล้ว ดูเหมือนว่าองค์หญิงจี่อันนั้นโดดเดี่ยวและไม่มีญาติเลยเฟิงหยูเองเดินผ่านหิมะและเสียงที่ดังกึกก้องฟังดูน่าพอใจมากหวงซวนค่อยๆ เข้ามาทำความเข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นจากการที่นางพลาดไป มันเป็นการแสดงให้เห็นว่าองค์หญิงจี่อันตัดขาดจากตระกูลเฟิงและตระกูลเหยาแล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นธรรมต่อเฟิงหยูเอง “คุณหนู ทำไมเราที่ต้องทำแบบนี้? แม้ว่ามันจะเป็นไปเพื่อประโยชน์ของพวกเขา ข้ายังรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองมองกลับไปปลอบใจนาง“อะไรคือความทุกข์นี้ ?ถ้าข้าไม่ทำสิ่งนี้ จะมีอาการเจ็บมากขึ้นในอนาคต ทุกคนสามารถเห็นว่าอันตรายที่อยู่รอบตัวข้าเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จะมีวันหนึ่งที่พวกเขาจะกำหนดเป้าหมายไปที่สหายและครอบครัวของข้า ถ้าข้า
ไม่ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาให้หมดจด เมื่อพวกเขากลายเป็นจุดอ่อนของข้าและกลายเป็นเป้าหมายสำหรับศัตรูของข้า มันจะสายเกินไปที่จะร้องไห้ ยิ่งไปกว่านั้นเหยาซื่อไม่ได้อยู่ใกล้ข้าอีกต่อไป นางยอมรับเสี่ยวหยา และความรู้สึกของข้าที่มีต่อนางมีทั้งหมดหายไปแล้ว น่าเสียดาย”เมื่อได้ยินนางพูดอย่างนี้หวงซวนก็ยอมแพ้ในเรื่องนี้และไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แต่เฟิงหยูเองกล่าวกับตัว
