ันดับที่ห้า เขามีบุตรหลายคนอยู่แล้ว” เสียงของพราชายาหยุนเต็มไปด้วยความเหงาและเต็มไปด้วยนํ้าเสียงที่เย้ยหยัน หันหน้าไปทางเหยาเซียน นางดูเหมือนเด็กที่ทำอะไรผิด นางกลัว และเต็มไปด้วยความเศร้าโศก คำพูดของนางนำมาซึ่งความเห็นใจจากเหยาเสียนเท่านั้น แต่ไม่มีเสียงสะท้อน เหยาเซียนใช้ความสามารถทั้งหมดของเขาเพื่อค้นหาความทรงจำที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมเพื่อค้นหาช่วงเวลานี้ น่าเสียดายที่ผลลัพธ์สุดท้ายคือเขาสามารถพบความทรงจำที่คลุมเครือของการใช้ชีวิตในบ้านพักบนภูเขา แต่เขาจำไม่ได้อีกมาก ความทรงจำที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมของเหยาเซียนไม่ชัดเจนเหมือนของเฟิงหยูเอง ท้ายที่สุดอายุของเหยาเซียนคนเดิมนั้นค่อนข้างมากในเวลาที่เขาผ่านไป นอกจากนี้เมื่อเฟิงหยูเองมาถึงโลกนี้ร่างกายมีอายุเพียง 12 ปี ความทรงจำเริ่มตั้งแต่อายุ 3หรือ 4 ปีและไม่เกิน 10 ปี ความทรงจำเหล่านั้นจะชัดเจนขึ้นตามธรรมชาติ เหยาเซียนคนเดิมได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนนับไม่ถ้วนเรื่องของพราชายาหยุนเมื่อ 30 กว่าปีก่อน การที่ไม่สามารถจำได้นั้นมันเป็นเรื่องปกติพราชายาหยุนไม่ได้ถามว่าเหยาเซียนสามารถจำนางได้หรือไม่ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาของเหยาเซียนไม่ได้มีความสำคัญกับนางมากนัก นางแค่อยากจะเอ่ยความในใจของนางออกมา และแค่อยากจะพูดในสิ่งที่นางอยากจะพูด ด้วยการพูดถึงสิ่งที่นางเก็บงำไว้ตลอดเวลาหลายปี นางรู้สึกดีขึ้น
โชคดีที่เหยาเซียนและเฟิงหยูเองเป็นคนที่อดทนมาก
