อกินผลไม้ หรือของว่างเล็กน้อยดังนั้นจึงไม่มีบ่าวรับใช้มากมายอยู่ข้างนาง บางครั้งมี 2 คนและมีบางครั้งที่ไม่มี แน่นอนว่าองครักษ์หญิงที่ซ่อนอยู่ทั่วไปจะไม่ได้ผ่อน
คลายเหมือนกับยามของนาง สำหรับยามเหล่านี้พวกเขาเชื่อมั่นในผู้คนและไว้ใจเฟิงหยูเองมากนางกับเหยาเซียนเข้ามาในอาคารชมจันทร์ด้วยกันแน่นอนว่าพราชายาหยุนเอนไปด้านข้างบนเก้าอี้ยาวนุ่ม ๆ ขณะกินลูกสาลี่ไม่มีบ่าวรับใช้แม้แต่คนเดียวที่อยู่ข้างนาง นางไม่แม้แต่จะมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นางพูดอย่างสบาย ๆ “อาเองรีบเข้ามาเร็ว ไม่จำเป็นต้องสุภาพ วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกแล้ว มากินของดีด้วยกัน…” นางหยุดกลางประโยคเมื่อนางได้ยินเสียงคนสองคนกำลังขยับ ในตอนแรกพราชายาหยุนคิดว่าอาจเป็นไปได้ว่าเฟิงหยูเองนำบ่าวรับใช้มา แต่นางรู้สึกว่ามันไม่น่าจะใช่ ทุกครั้งที่เฟิงหยูเองมาเยี่ยม นางจะให้บ่าวรับใช้ออกไปข้างนอก หวงซวนและวังซวนทั้งคู่ได้รับการฝึกฝนในตำหนักหยูและย่อมเข้าใจกฎของตำหนักศศิเหมันต์เป็นธรรมดา แต่ก็มีบางคนที่มากับนางนางเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยในทันใดที่นางเห็นเหยาเซียนลูกสาลี่ที่นางยังไม่ได้เคี้ยวติดอยู่ในลำคอของนาง และนางเริ่มสำลึกจนไออย่างหมดหวังเฟิงหยูเองเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อตบหลังของนางและในที่สุดก็สามารถช่วยให้พราชายาหยุนได้ ใบหน้าของพระชายาหยุนเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการสำลัก และในที่สุดก็สามารถฟื้นตัวได้ อย่างไรก็ตามนางจ้องมองที่เ
