ม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของข้า” พราชายาหยุนพูดแล้วหันมามองเหยาเซียนบุตรสาวตัวเล็ก ๆ แบบนั้นเริ่มปรากฏตัวอีกครั้ง “ข้าไม่ควรเรียกท่านพ่อ เพราะข้าไม่เคยเรียกท่านเช่นนั้นมาก่อน ข้าจะเรียกท่านลุงเสมอ ท่านแม่บอกว่าท่านลุงเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านลุง ท่านแม่และข้าจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้”ขณะที่นางพูดนางยืนขึ้นและเดินไปรอบ ๆ ภายในอาคารชมจันทร์อย่างไร้จุดหมาย อีกหนึ่งรอบหลังจากนั้นนางก็เต็มไปด้วยความคิดถึง เมื่อเสียงที่ไม่ได้รับการควบคุมของนางเพิ่มขึ้นอีกครั้งเฟิงหยูเองเรียนรู้ข้อมูลเพิ่มเติม“ท่านแม่บอกว่าท่านทำคลอดข้าด้วยตัวเองแต่ข้าไม่มีความทรงจำใด ๆ เมื่อข้าเกิด ความทรงจำของข้าเริ่มต้นเมื่อข้าอายุ 3ขวบและสิ้นสุดลงเมื่อข้าอายุ 6 ขวบ ข้าเคยเชื่อว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นเพียงหลังจากที่ใต้เท้าเหยาจากไป และ
หลังจากที่ข้าได้ยินเด็กเล็กคนอื่น ๆ พูดถึงครอบครัวของพวกเขาใช้เวลายามคํ่าคืนร่วมกัน ข้าจึงเข้าใจว่าใต้เท้าเหยาไม่ใช่ท่านพ่อของข้า มันเป็นอย่างที่ท่านแม่พูด ใต้เท้าเหยาเป็นผู้มีพระคุณของเรา สำหรับข้า ข้าคิดเกี่ยวกับมันเป็นเวลาหลายปีจนกระทั่งมาถึงวันหนึ่งเมื่อข้าเข้ามาในพระราชวัง ใต้เท้าเหยาเป็นคนรักษาผิวของข้า ข้ากล้าที่จะทักทายใต้เท้าเหยาเท่านั้น แต่ไม่สามารถยอมรับใต้เท้าเหยาเพราะ…”
