ังคงเดินเคียงข้างกันที่ด้านหน้าของกลุ่มเป่ยจื่อ นำม้าและเมื่อพวกเขาหยุดอยู่นอกประตูเมือง องค์หญิงแห่งกูซูก็ตะโกนออกมาจากด้านหลัง “องค์หญิงจี่อัน ! ”เฟิงหยูเองมองย้อนกลับไปแต่ตอบพร้อมกับหัวเราะ “องค์หญิง ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดได้”องค์หญิงแห่งกูซูให้คนขับรถม้าไปข้างหน้าอีกนิดนางนั่งที่ด้านข้างของรถม้าและพูดกับเฟิงหยูเอง “ว่าที่สามีของเจ้าไปส่งข้ากลับ เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะกินข้าหรือ ? ” เด็กหญิงต่างชาติมักถูกพาตัวไป ในขณะที่พูดดวงตาของนางเต็มไปด้วยรูปลักษณ์ที่เร้าใจคำพูดนั้นพูดกับเฟิงหยูเอง แต่ตาของนางมองไปที่ซวนเทียนหมิงน่าเสียดายที่สมองของซวนเทียนหมิงทำงานได้ไม่ดีนักในบางสถานการณ์ตัวอย่างเช่น เมื่อพูดถึงผู้หญิง นอกจากเฟิงหยูเอง คนที่เขาจะให้ความสนใจมากขึ้นสามารถนับได้ด้วยสองนิ้ว นั่นคือพราชายาหยุนและซวนเทียนเก้อ การยั่วยุอย่างกล้าหาญขององค์หญิงเจ็ด สำหรับเขานั้นไม่แตกต่างจากการมองผู้ชายมากนักซึ่งทำให้องค์หญิงเจ็ดรู้สึกเบื่อหน่ายเฟิงหยูเองหัวเราะจนปวดท้องจากนั้นนางจึงถามองค์หญิงเจ็ด“เจ้าไม่รู้สึกว่าเจ้าควรพิจารณาเรื่องความปลอดภัยของเจ้าเองหรือ? องค์หญิงเจ็ด อย่าตำหนิข้าเพราะไม่เตือนเจ้าว่า ว่าที่สามีของข้า
อารมณ์แปรปรวน เมื่อเขามีความสุข เขาอาจจะพาเจ้ากลับภาคใต้อย่างปลอดภัย แต่ถ้าเขาไม่มีความสุข เขาก็อาจจุดไฟเผารถม้าของเจ้า เป็นไปได้ว่าเขาจะเหวี่ยงเจ้าลงจากหน้าผา อาจเป็นไปได้ว่าเขาจะใ
