ารบีบคอนางจนตายได้อย่างไร ? นางคือองค์หญิงจี่อัน และข้าก็เป็นผู้หญิงที่ไร้พลัง ข้าจะทำให้นางตายได้อย่างไร ? ” สายตาของเหยาซื่อค่อย ๆ เพิ่มความรุนแรงขึ้น“ข้าอยากจะทำให้นางขาดใจจนตาย มีเพียงความตายของนางเท่านั้นที่จะให้บุตรสาวอยู่กับข้าได้โดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ หากนางไม่ตาย
เรื่องทั้งหมดนี้จะดำเนินต่อไปเช่นนี้ตลอดกาล และบุตรสาวของข้าจะไม่กลับมา”เหยาซื่อกำลังจะคุ้มคลั่งที่เท้าของนาง เสี่ยวหยายื่นมือขึ้นจับที่ขาของเหยาซื่อ นางเอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า “ท่านแม่อย่าโกรธเจ้าค่ะ มันเป็นความผิดของข้าที่ไม่สามารถปกป้องท่านแม่ได้”คำว่าท่านแม่ทำให้เหยาซื่อใจอ่อนลงอีกครั้งนางนั่งบนพื้นและกอดเสี่ยวหยาไว้ ทั้งสองร้องไห้ขณะที่ปลอบโยนซึ่งกันและกันมันทำให้เฟิงหยูเองจำเวลาที่ใช้ในหมู่บ้านบนภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ เหยาซื่อทำอาหารไม่เป็นและต้องทำอาหารให้กับเด็กทั้งสอง นางจึงลงเอยด้วยการเผาครัวโดยบังเอิญ ในเวลานั้นเหยาซื่อก็กอดนางขณะที่ร้องไห้อย่างนี้ ขณะที่พวกเขาปลอบโยนซึ่งกันและกัน ในเวลาเพียงไม่กี่ปีมันก็จบลงแบบนี้“เหยาซื่อ” เสียงของเฟิงหยูเองเต็มไปด้วยความโกรธ “อันที่จริงข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าปฏิเสธที่จะยอมรับข้า หากเจ้ายืนยันว่าข้าไม่ใช่บุตรสาวของเจ้า หากเป็นเพียงความคิดนี้ และเจ้าต้องการเพียงแค่บุตรสาวคนเดิมของเจ้าที่เจ้าสามารถอยู่รอดได้ เฟิงหยูเองที่เหมือนเจ้าไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง เจ้าก็คว
