ม้ว่าทั้งสองจะไกลกันนางก็ยังถอนหายใจ “พี่เจ็ดไม่เห็น แต่เมื่อท่านตำหนิผู้คน ท่านก็เหมือนกับซวนเทียนหมิง”ซวนเทียนฮั่วทำอะไรไม่ถูก“ข้าคิดว่าอารมณ์ของเจ้าจะไม่ดีในการจัดการเรื่องนี้””และหลังจากนั้น? ”“ความจริงหากว่าไม่เป็นเช่นนั้น”ซวนเทียนฮั่วหัวเราะและบีบหน้าของเฟิงหยูเอง “แต่ข้าก็สบายใจกับเจ้าเช่นนี้”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองก็จำเรื่องหนึ่งได้ทันใดนั้นนางจึงพูดกับซวนเทียนฮั่ว “พี่เจ็ดรอข้าอยู่ที่นี่” หลังจากพูดแบบนี้นางหันหลังกลับแล้วมุ่งหน้าไปที่ลานบ้าน เมื่อนางออกมา นางดึงบ่าวรับใช้ที่ชื่อเทียนชิงออกมา “เจ้ากลับไปได้” นางพูดกับเทียนชิง “ฝากขอบคุณท่านป้า บอกว่าข้าจะไปที่พระราชวังในภายหลังเพื่อเยี่ยมท่านป้า”เทียนชิงรู้สึกตกใจเล็กน้อย“แต่องค์หญิง พราชายาบอกกับบ่าวรับใช้คนนี้ให้เฝ้าเสี่ยวหยา”“ไม่ต้อง”เฟิงหยูเองยิ้มขณะส่ายหัว “เมื่อมองดู สิ่งสำคัญคือจิตใจไม่ใช่ดวงตา แต่เหยาซื่อยืนยันที่จะใช้สายตาของนางมองโลกใบนี้เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่ข้าจะทำได้ กลับไปบอกท่านป้าว่าพวกเขาต้องการรนหาที่ตายเอง และไม่มีใครสามารถหยุด
พวกเขาได้ นอกจากนี้สิ่งที่ข้าพูดในนั้นคือความจริง เจ้าสามารถบอกท่านป้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้ารู้ว่าท่านป้าโตมาพร้อมกับเหยาซื่อและบางทีท่านป้าอาจจะไม่พอใจแทนข้าที่ทำสิ่งนี้ด้วยวิธีนี้และจะลงโทษข้า แต่เจ้าก็เห็นด้วย ข้าไม่มีทางเลือกอื่น ต้องเผชิญกับท่านแม่แบบนั้น ถ้าข้ายอมรับ
