อยยิ้ม จากนั้นนางก็ใช้แรงและหันไปมองเฟิงหยูเอง นางพูดด้วยความยินดี “องค์หญิงจี่อัน มันไม่เป็นไรถ้าท่านจะเฆี่ยนข้าจนตาย ข้าหวังว่าท่านแม่จะสามารถมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า แต่ข้าก็ทำเพื่อประโยชน์ของท่านแม่เช่นกัน ร่างกายของท่านแม่อ่อนแอ ถ้าข้าไม่ทำตามที่นางชอบ นางจะป่วย ! องค์หญิง มันเป็นความผิดของข้า ข้าหวังว่าท่านจะยกโทษให้ข้าได้ ! ”คำอ้อนวอนอย่างฉับพลันของเสี่ยวหยาสำหรับความเมตตาทำให้เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามที่คาดไว้ทันทีหลังจากนี้จะได้ยินเสียงของเหยาซื่อ “เจ้าทำเกินไปแล้ว ! ” ในที่สุดเหยาซื่อก็มองไปที่เฟิงหยูเองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังความสุภาพเล็กน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยมีหายไป ในเวลานี้เฟิงหยูเองเป็นศัตรูของนางอย่างสมบูรณ์ นางเป็นศัตรูที่ทำร้ายบุตรสาวของนาง !
เหยาซื่อบ้าไปแล้วนางพุ่งเข้าใส่เฟิงหยูเอง มือทั้งสองของนางโอบรอบคอของเฟิงหยูเองแล้วบีบแน่น ขณะที่ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวไปในทางที่ชั่วร้าย “เจ้ากล้าที่จะตีอาเองของข้าจริงหรือ ? เจ้ากล้าตีบุตรสาวของข้าหรือ ? วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าหายใจไม่ออก !ข้าจะฆ่าเจ้า ! ”การบีบของเหยาซื่อกราชับมากขึ้นเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเฟิงหยูเองเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซวนเทียนฮั่วที่เข้ามาไม่สามารถทนดูและเตรียมพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยอีกต่อไปแต่ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวอย่างเย็นชา“เหยาซื่อ ลงมือเลย ! ”
