งจะกลับไปที่บ้านใช่หรือไม่เจ้าค่ะ ? ”“เอาบ้านกลับมางั้นหรือ? เขาไม่มีความสามารถนั้น” เฟิงหยูเองกินขนมและชาเป็นอาหารเช้า ในขณะที่รับประทานอาหารนางกล่าวว่า “เฟิงเฟินไดไม่เหมือนกับเฟิงเฉินหยู อย่างน้อยที่สุดเฟิงเฉินหยูก็จะรู้เรื่องความรุนแรงของสิ่งต่าง ๆ และรู้ว่านางต้องให้บิดาของนางเผชิญ นางรู้ว่าอนาคตของนางจะขึ้นอยู่กับบิดาของนางที่มีภาพลักษณ์ที่ดีซึ่งจะสนับสนุนนาง แต่เฟิงเฟินไดมักมองว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคน นางไม่เคยคิดก่อนพูดหรือกระทำการใด ๆ นางเพียงแค่ต้องพึงพอใจในช่วงเวลานี้และจะไม่พิจารณาอะไรมาก เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เฟิงจินหยวนจะได้รับประโยชน์จากนางเมื่อใดเขาจะต้องการแค่บ้านงั้นหรือ ? เฟิงเฟินไดจำเป็นต้องมอบให้มากกว่านี้”หวงซวนคิดเกี่ยวกับมันและได้ข้อสรุปเดียวกันหลังจากนึกถึงบุคลิกของเฟิงเฟินไดนางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “บุตรของตระกูลเฟิง ข้าไม่รู้ว่าพวกนางได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างไร” หลังจากพูดอย่างนี้นางกล่าวเสริม “คุณหนูของเราเป็นข้อยกเว้น ! ” เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองยิ้มและไม่ได้เอ่ยอะไร นางกล่าวต่อ “คุณหนู เราควรเตือนองค์ชายเหลียนให้สงวนท่าทีไว้อีกหน่อยหรือไม่ ? พฤติกรรม
ประจำวันของเขาไร้เหตุผลมากเกินไป ขณะนี้มีคำพูดแพร่หลายไปทั่วทุกหนทุกแห่งเกี่ยวกับเรื่องที่เขาหลวใหลองค์ชายเจ็ด แม้แต่นักเล่าเรื่องในโรงนํ้าชาก็กำลังพูดถึง เขามาที่เมืองหลวงเพื่อให้คุณหนูรักษาอาการป่วยของเขาไ
