ทั้งสองเริ่มดื่มเมื่อพวกเขาดื่มมากขึ้นคำพูดก็เริ่มมากขึ้น ซวนเทียนหมิงพูดบางสิ่งที่เขาอยากจะพูดเสมอ “ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่ค่อยความสุขมาก”เฟิงหยูเองถือขวดสุราไว้สักพักแล้วก็หยุดนางยังคงดื่มแล้วส่งมันกลับไปที่ซวนเทียนหมิง โดยกล่าวพร้อมกับยิ้มขมขื่น “สิ่งใดที่จำเป็นที่จะต้องมีความสุข ? เจ้ารู้หรือไม่ มีหลายครั้งที่ข้าไม่ต้องการดูแลญาติ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้ข้า และพวกเขายืนยันที่จะทำให้ข้าโกรธ มีกี่ครั้งที่ข้าต้องการยกมือของข้าขึ้นมาและตบพวกเขาสองสามครั้ง แต่ข้ายังคงใจอ่อนในนาทีสุดท้าย ข้าจัดการเฟิงเฉินหยูและเฟิงจินหยวนได้เพราะสมัยก่อนเฟิงจินหยวนเพราะความเกลียดชังเช่นกัน แต่เหยาซื่อ นางคือแม่ของข้า ถ้าข้า… ข้ากลัวว่าข้าจะกระตุ้นความโกรธของสวรรค์ใช่หรือไม่ ? ”
“เหยาซื่อบอกว่าเจ้าไม่ใช่บุตรสาวของนางแต่อาเองนอกจากเหยาซื่อไม่มีใครในโลกนี้ที่จะบอกว่าเจ้าไม่ใช่ ในท้ายที่สุด… เจ้าก็ยังเป็นเจ้า”นางเงยหน้าขึ้นมองเขาและพวกเขาสบตา หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถามว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ใช่ เจ้าจะทำอะไร ? ”ซวนเทียนหมิงหัวเราะ“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหรือไม่ มันไม่เกี่ยวข้องกับข้า คนที่ข้าต้องการไม่ใช่บุตรสาวคนที่สองของตระกูลเฟิง ข้าไม่ต้องการบุตรสาวของเหยาซื่อ คนที่ข้าต้องการคือเจ้า นั่นคือทั้งหมด”รอยยิ้มของนางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยและดวงตาของนางก็เปล่งประกาย มันถูกผลักลงอย่างรวดเร็วมาก “ถ้าอย่างนั้นข้
