เฟิงเซียงหรูร้องไห้ออกมาชานชูที่ไม่กล้าถาม นางไม่กล้าแม้แต่จะปลอบนาง นางทำได้เพียงรอให้เฟิงเซียงหรูเหนื่อยจากการร้องไห้ หลังจากเฟิงเซียงหรูหยุดร้องไห้ นางก็ส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างไรก็ตามเฟิงเซียงหรูผลักผ้าออกไปแล้วยืนขึ้นโกรธกล่าวว่า“เปลี่ยนชุดให้ข้า ข้าจะไปตำหนักปิง ! ”นางมุ่งหน้าไปยังตำหนักปิงด้วยตาที่แดงกํ่าและบวมและท้องเต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อผ่านไปที่ลานด้านหน้า นางชนกับเฟิงเฟินไดที่เพิ่งกลับมา ทั้งสองชนกันเมื่อเดินสวนกัน เฟิงเซียงหรูก็เต็มไปด้วยความโกรธและชนเข้ากับนางด้วยแรงอีกเล็กน้อย ทำให้เฟิงเฟินไดเกือบจะล้มลง“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? ” เฟิงเฟินไดตะโกนด้วยความโกรธ และเอื้อมมือออกไปเพื่อดึงเฟิงเซียงหรูซึ่งกำลังเดินไปที่ประตูด้านหลังแต่นางเอื้อมมือออกไปช้าไปหน่อยเพราะเฟิงเซียงหรูรีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วแล้วปีนขึ้นรถม้าที่รออยู่ข้างนอก “เจ้า…” เฟิงเฟินไดชี้ไปที่เฟิงเซียงหรูด้วยความสับสน และถามบ่าวรับใช้ของนางว่า “นางบ้าไปแล้วหรือ ? ”ดงหยิงก็สับสนเช่นกันบอกเฟิงเฟินไดว่า“คุณหนูอาจไม่ทันเห็น แต่ดูเหมือนว่าคุณหนูสามร้องไห้ ดวงตาของนางแดงและใบหน้าของนางน่าเกลียดเล็กน้อย”
“ร้องไห้? หืมม ! ” เฟิงเฟินไดกล่าวอย่างเยือกเย็น “ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงตอนนี้ มีวันที่นางไม่ร้องไห้ นางเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนแอที่สุดในบ้าน นางจะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้ ? ”“ความสามารถของนางนั้นยอดเยี่ยมมาก”ดงหยิงกล่าวอย่าง
